W zeszłym roku przy tych samych drzwiach piękna twarz i kwiaty brzoskwini rumieniły się razem. Gdzież się podziała ta piękna twarz, kwiaty brzoskwini wciąż uśmiechają się na wiosennym wietrze.
Klasyczny wiersz z dynastii Tang, znany wszystkim, nie wymagający dalszych wyjaśnień, zwłaszcza że jego znaczenie jest jasne i przystępne. Jednak wraz z nadejściem wiosny, obserwując, jak wiosenna bryza rozwija setki kwiatów, a kwiaty brzoskwini rozkwitają w promieniach słońca, nie sposób nie przypomnieć sobie tego wersetu – pamiętając o młodości tak promiennej jak kwiaty brzoskwini, o wiosennej witalności i wigoru...
Cui Hu, imię grzecznościowe Yingong, pochodził z Boling (obecnie Anping, Hebei). W dwunastym roku Zhenyuan (796) uzyskał stopień jinshi. W siódmym miesiącu trzeciego roku Daxiang (829) pełnił funkcję prefekta Jingzhao, a następnie został mianowany wielkim cenzorem i wojskowym gubernatorem wschodniego okręgu Lingnan. Jego biografia została zapisana w tomie 72, części 2 Nowej księgi Tang, w tabelach genealogicznych kanclerzy.
Pomimo piastowania wysokiego stanowiska kanclerza, szczegóły dotyczące życia Cui Hu pozostają skąpe, a zachowały się jedynie fragmentaryczne zapisy dotyczące jego trzydziestoletniej kariery urzędniczej. Jednak to, co uczyniło Cui Hu nieśmiertelnym i znanym na przestrzeni wieków, to jego dwudziestoośmioznakowy wiersz – „Napis na południowych przedmieściach stolicy”.Przypomina to stwierdzenie Cao Pi, że „dzieła literackie stanowią wielkie przedsięwzięcie państwowe i nieśmiertelne osiągnięcie chwały”, oraz powiedzenie starożytnych mędrców: „Najwyższą cnotą jest ustanowienie moralnej doskonałości; następnie osiągnięcie wielkich czynów; a potem skomponowanie trwałych słów. Choć dawno zapomniane, to właśnie nazywamy nieśmiertelnością”. Czyż nie można powtórzyć lamentu uczonego Su: „Starożytni mnie nie oszukali!”
Jednak niektóre słowa starożytnych mogą nie być w pełni wiarygodne. Na przykład Meng Qi, który żył kilkadziesiąt lat po Cui Hu, w swojej pracy „Wiersze autentycznego pochodzenia” barwnie opisuje pochodzenie tego wiersza: Po niepowodzeniu w egzaminach cesarskich Cui Hu wędrował samotnie po południowej wsi stolicy podczas święta Qingming. Pukając do drzwi, aby poprosić o wodę, otworzyła mu dziewczyna niosąca kubek. Opierając się o smukłą gałąź drzewa brzoskwiniowego, patrzyła na niego z głębokim uczuciem.W następnym święcie Qingming powrócił w to samo miejsce, ale drzwi były zamknięte. Na lewym skrzydle drzwi napisał: „W zeszłym roku, tego samego dnia, przy tych samych drzwiach, piękna twarz i kwiaty brzoskwini kwitły w harmonii. Gdzie podziała się ta piękna twarz, nie wiem? Kwiaty brzoskwini nadal uśmiechają się na wiosennym wietrze”.„ Widząc ten wiersz, dziewczyna przestała jeść przez kilka dni i zmarła. Kiedy przybył Cui, objął ją i zapłakał. Ożyła i pobrali się. (Skrót z oryginalnego tekstu)
Wierzcie lub nie? Późniejsi pisarze stworzyli kilka wersji sztuk opartych na tej opowieści, takich jak „Cui Hu szuka wody i kwiatów brzoskwini” oraz „Ludzkie oblicze”. Jednak ta fabuła o zmartwychwstaniu jest tak niezwykle romantyczna, że nam, zwykłym ludziom, trudno w nią uwierzyć.Dlatego niektórzy nieco zmienili tę opowieść, zachowując tylko wcześniejsze części dotyczące poszukiwania dziewczyny i wiersza wyrytego na drzwiach, a pomijając zmartwychwstanie i ślub. Znacznie zwiększa to jej wiarygodność. Jednak czy usunięcie fantastycznych elementów naprawdę sprawia, że tajemniczo opisana historia staje się bardziej wiarygodna? Czy nie powoduje to po prostu większej liczby domysłów? Być może po prostu czytanie tego wiersza w naturalny sposób wywołuje poczucie narracji w jego wersach.
Pierwsze wersy z krystaliczną jasnością określają czas, miejsce i bohaterów. Jednak siedem słów „jej twarz i kwiaty brzoskwini odbijały się w sobie nawzajem w szkarłacie” z łatwością łączy delikatny róż kwiatów z obliczem dziewczyny. Ta młoda, piękna twarz – promienna i delikatna jak kwiaty brzoskwini, żywa i pełna energii jak sama wiosna – rozkwita i rozwija się w słońcu...Drugi dwuwiersz powraca do teraźniejszości: piękno zniknęło bez śladu, a kwiaty brzoskwini nadal kołyszą się na wiosennym wietrze.
W tych dwudziestu ośmiu znakach scena i narracja rozwijają się z taką wyrazistością, że nie sposób nie podejrzewać, iż opowieść Meng Qi zawiera ziarno prawdy.Klasyczna poezja liryczna unika narracyjnej ekspozycji, priorytetowo traktując wywoływanie wewnętrznych emocji poprzez obrazy. Tradycja „czerpania inspiracji ze smutku i radości, wyrażania uczuć poprzez wydarzenia” gwarantuje, że wszystkie uczucia pozostają ani puste, ani sztuczne. Bogate doświadczenia życiowe i głęboka emocjonalność, gromadzone i destylowane przez lata, są przekazywane za pomocą niezwykle prostych i żywych słów. W ten sposób każdy znak jest pełen artystycznego napięcia, nasycony nieograniczonymi uczuciami.
W utworze „Gdzie zniknęła twarz, nieznana? Kwiaty brzoskwini wciąż uśmiechają się na wiosennym wietrze” to, co budzi nieograniczoną melancholię, to nie tylko romans, przypadkowe spotkanie czy trzepot serca. To wizja młodej dziewczyny stojącej pod drzewami brzoskwiniowymi, wpatrującej się intensywnie z uśmiechem, głęboko wyryta w naszych duszach. To sceny radości i piękna, które kiedyś przeżyliśmy, młodość, która nigdy nie powróci, lata, które mijają nieodwracalnie. To „rok po roku kwiaty pozostają takie same,rok po roku ludzie nie są tacy sami. To czas, który rzeźbi nasze cenne wspomnienia, nieustanne zużycie i zniszczenie na naszych oczach...
Dwadzieścia osiem znaków, niewyrażalna melancholia, jeszcze bardziej skondensowana w idiomie – twarz człowieka i kwiaty brzoskwini.To idiom, ten właśnie wiersz, ta opowieść nie opisuje piękna, którego twarz rozkwita jak kwiaty brzoskwini. Raczej oddaje smutek i melancholię, które towarzyszą każdemu spotkaniu i ponownemu spotkaniu – pustkę pozostawioną po odejściu osoby, rzeczy znane, które pozostają, podczas gdy osoba już nie istnieje.
Ouyang Xiu napisał wiersz zatytułowany „Sheng Zha Zi”:
Ostatniej nocy Święta Latarni, targ kwiatowy świecił jak w biały dzień.Księżyc wzniósł się ponad wierzchołki wierzb, Spotkanie umówione po zmroku.
W tę noc Święta Latarni, Księżyc i latarnie pozostają takie same. Ale ukochana z zeszłego roku odeszła, Łzy zwilżają moje wiosenne rękawy.
Zhou Bangyan napisał również „Twarz piękności wśród kwiatów brzoskwini”:
Wzdłuż drogi Zhangtai
Wciąż widzę na gałęziach śliwki o bladych płatkach
I drzewa brzoskwiniowe sprawdzające swoje kwiaty.
W cichych uliczkach i alejkach
Jaskółki, które zbudowały gniazda,
Wracają do swoich dawnych miejsc.
Spojrzawszy ponuro,
Przypominam sobie swoją głupią młodość,
Gdy nieśmiało zaglądałem przez bramę.W pierwszych promieniach świtu, słaba obietnica pałacowej żółci, Chroniąca przed wiatrem, rękawy odbijające światło, Jej śmiech, pełny i pełen wdzięku.
Liu Lang powraca po raz kolejny, Szukając sąsiadów, przeszukując uliczki, Tańcząc i śpiewając jak dawniej. Pozostała tylko Qiu Niang ze starego domu, Jej sława niezmienna. Recytując wiersze, komponując prozę, Nadal pamięta wersy z Yan Tai. Kto wie, kto jej towarzyszył, Pijąc rosę w słynnym ogrodzie, Spacerując bez celu po wschodniej części miasta? Wszystkie sprawy odpływają jak samotna dzika gęś. Odkrywanie wiosny przynosi tylko Smutek rozstania.Wierzby urzędnicze opadają złotymi nitkami. Późno powracający jeździec, smukły, przez staw, lecący deszcz. Przejmujące serce podwórze, kurtyna z bawełny rozwiewanej przez wiatr. Pismo staje się bardziej eleganckie, kompozycja bardziej wdzięcznie falująca, ale pozostaje tylko wrażenie „twarzy jak kwiaty brzoskwini”. Najlepsze pisarstwo wyraża najszczersze emocje najprostszymi słowami.Najtrwalsze dziedzictwo przekracza czas i przestrzeń poprzez sztukę. Niewiele zabieramy ze sobą, ale może pozostawimy po sobie ślad? A jeśli nie pozostanie żaden ślad, to przynajmniej poczuliśmy autentyczną obecność życia na naszej drodze. W zeszłym roku przy tych samych drzwiach piękna twarz i kwiaty brzoskwini rumieniły się razem. Gdzie ta twarz się podziała, kto to może wiedzieć? Kwiaty brzoskwini nadal uśmiechają się na wiosennym wietrze.