İletişim söz konusu olduğunda, içgüdüsel olarak kelimeler ve jestler akla gelir ve belki de garip sessizliklerden korkulur. Oysa sessizlik de güçlü bir araçtır.
Sıcak bir tartışmaya giren ve birbirlerini ikna etmeye çalışan iki kişi, genellikle hayal kırıklığıyla ayrılırlar. Böyle anlarda, bir tarafın zamanında sessiz kalması daha etkili olabilir.Kaliforniya Üniversitesi'nden Profesör Goodman bir keresinde şöyle demiştir: "Sessizlik, konuşma ve dinleme ritmini düzenler. Sessizlik olmadan iletişim kurulamaz." Sessizlik, rasyonelliğin başlangıcını işaret eder ve her iki tarafı da sakin bir şekilde düşünmeye yönlendirir. Dahası, sessizliği kabul edemeyenler kaçınılmaz olarak dinlemekte zorlanırlar – ancak diğerini anlamadan nasıl iletişim kurulabilir? Bir filozof yarı şaka yarı ciddi bir şekilde şöyle demiştir: "Doğa bize bir ağız ve iki kulak vermiştir, tam da daha çok dinleyip daha az konuşabilmemiz için."Dahası, sessizliği akıllıca korumak bazen coşkulu bir konuşmadan daha etkili olabilir; bir duraklamadan sonra söylenen sözler daha kolay dikkat çeker.
Aynı zamanda, sessizliğin zamanlaması sabit değildir; konuşmanın başında, ortasında veya hatta sonunda bile olabilir.Genel ilke, "keskin kenarı saptırmak"tır – karşı tarafın görüşlerini ne kadar acil ifade etmek istediğini ölçün, konuşmasını bitirmesine izin verin ve dinlemek ve düşünmek için kendinize yeterli zaman tanıyın. Bu, karşı tarafta saygı duygusu uyandırırken, sizin de sakin ve kendinden emin bir tavır sergilemenizi sağlar. Doğal olarak, ölçülü olmak önemlidir: sessizlik karşılıklı rahatsızlık yaratacak kadar uzarsa, çıkmaza girmeyi önlemek için hemen bir konu açın.