Wielu dorosłych ma zwyczaj wydawać dzieciom polecenia, narzucając im swoje własne myślenie i subiektywne pragnienia, rzadko biorąc pod uwagę wewnętrzne myśli dziecka. Jest to błędne podejście. W edukacji rodzicielskiej rodzice muszą się wiele nauczyć, a najważniejsze jest poszanowanie trajektorii rozwoju dziecka. Z punktu widzenia ludzkich potrzeb niezbędne jest zapewnienie im sprzyjającego środowiska do wzrostu.
Niedawno znany tajwański psycholog Gu Guozhi wygłosił wykład na temat wychowania dzieci dla wielu rodziców, analizując ten temat przez pryzmat ludzkich potrzeb. Kilka ćwiczeń praktycznych przeprowadzonych na miejscu skłoniło rodziców do głębszego, osobistego spojrzenia na własne błędy wychowawcze.
Ćwiczenie na miejscu: rodzice wcielają się w rolę „dziecka”
„Przeprowadzimy teraz ćwiczenie. Proszę utworzyć pary, składające się z jednego rodzica i jednego dziecka. Osoby wcielające się w rolę dziecka proszone są o przykucnięcie i spojrzenie na swojego „rodzica”. Rodzice zaczną teraz karcić i pouczać swoje dziecko”.” Po kilku sekundach przygotowań rodzice wczuli się w swoje role: osoby wcielające się w rodziców przyjęły wyniosły, surowy ton, upominając „dziecko”, podczas gdy osoby wcielające się w dzieci rozglądały się niespokojnie. Następnie rodzice zamienili się rolami, aby doświadczyć drugiej perspektywy.„Proszę podzielić się swoimi przemyśleniami: gdybyście byli dzieckiem, jak czulibyście się w tej sytuacji?” – zapytał nauczyciel Gu Guoji. Po chwili namysłu rodzice wyrazili swoje odpowiedzi: „Strach”, „Przerażenie”, „Opór”, „Gniew” – nastąpiła lawina negatywnych emocji.„Nigdy wcześniej nie zwracałem uwagi na te szczegóły. Dopiero gdy stajesz się „małą osobą”, naprawdę czujesz się bezradny” – zauważył jeden z rodziców. „Od teraz zawsze będę kucać, rozmawiając z dzieckiem, stawiając się na równi z nim. Tylko wtedy mogę zrozumieć jego prawdziwe myśli i skutecznie je wychowywać”.
Pytania i odpowiedzi dotyczące rodzicielstwa
P: Moje dziecko z pierwszej klasy skopiowało zadania domowe dla innych i otrzymało za to wynagrodzenie, twierdząc, że jest to zasłużona zapłata za pracę. Jak powinnam je pouczyć?
O: Wielu rodziców uczy dzieci, że kieszonkowe należy zarabiać poprzez pracę, kształtując w nich samodzielność od najmłodszych lat. Niektórzy jednak pomijają wyjaśnienie legalnych sposobów zarabiania pieniędzy.W umyśle dziecka przepisywanie zadań domowych innym stanowi pomoc zasługującą na wynagrodzenie. W takich sytuacjach rodzice nie powinni tracić panowania nad sobą. Zamiast tego powinni najpierw uznać słuszność otrzymywania wynagrodzenia za wykonaną pracę, zachowując spójność z wcześniejszymi naukami, aby zapobiec konfliktowi psychicznemu. Dopiero wtedy, na tej jednolitej podstawie, powinni wyjaśnić, które działania są dopuszczalne, a które nie.
Pytanie: Moje dziecko jest głęboko zasmucone po tym, jak odebrano mu zabawkę. Co mam zrobić?
O: Jeśli zabawka została zabrana w niegrzeczny sposób, dziecko naturalnie poczuje się zranione. Rodzice powinni najpierw pocieszyć dziecko, a następnie towarzyszyć mu w poszukiwaniu innego dziecka i poprosić je o zwrot zabawki. Należy aktywnie bronić praw własności dziecka, nie obawiając się utraty twarzy, ale zachowując łagodny ton. Po rozwiązaniu problemu należy nauczyć dziecko dzielić się zabawkami z rówieśnikami i czerpać radość ze wspólnej zabawy.
P: Co należy zrobić, jeśli dziecko wraca do domu z obrażeniami po bójce?
O:Najpierw należy opatrzyć rany dziecka i delikatnie zapytać o przebieg zdarzenia. Jeśli dziecko nie chce o tym rozmawiać, nie należy go naciskać. Następnego dnia należy skontaktować się ze szkołą, aby w pełni zrozumieć sytuację. Po drugie, należy unikać nadmiernych reakcji. Niektórzy rodzice obawiają się, że ich dziecko jest niesprawiedliwie traktowane lub prześladowane, i nalegają na ustalenie, kto ponosi winę. W rzeczywistości drobne sprzeczki między dziećmi są czymś powszechnym; w ciągu kilku dni dzieci mogą się zaprzyjaźnić.
Powiązane linki: Wpływ środowiska na rozwój charakteru
Dzieci wychowane w środowisku, w którym zwraca się uwagę na każdy szczegół, uczą się krytykować innych.
Dzieci wychowane w środowisku, w którym stosuje się przemoc słowną, uczą się wycofywać i czuć się gorszymi.
Dzieci wychowane w środowisku sprzecznych wartości uczą się mylić dobro ze złem.
Dzieci wychowane w środowisku wsparcia i zachęty uczą się szacunku do siebie i miłości własnej.
Dzieci wychowane w środowisku sprawiedliwości i uczciwości uczą się traktować innych jednakowo.
Dzieci wychowane w środowisku ciepła i miłości uczą się postrzegać życie jako pełne nadziei.