Należy ustalić jasne cele i opracować zdrowy plan żywieniowy. Należy zachęcać pacjentów do spożywania łatwo przyswajalnych, wysokokalorycznych i wysokobiałkowych pokarmów. Należy stosować strategię mniejszych, częstszych posiłków, stopniowo zwiększając ich wielkość. Należy priorytetowo traktować pokarmy pobudzające apetyt, takie jak jagody głogu i owoce amomum. Należy włączyć do diety duże ilości świeżych warzyw i owoców, takich jak pomidory i pomarańcze. Należy ograniczyć do minimum przekąski i unikać pikantnych lub tłustych potraw.
Codzienna opieka
Niektórzy pacjenci cierpią na długotrwałe niedożywienie, co prowadzi do ograniczonej sprawności ruchowej i długotrwałego leżenia w łóżku. W przypadku osób niezdolnych do chodzenia należy zapewnić im dokładną higienę ciała, regularną pielęgnację skóry i jamy ustnej oraz ułatwić wykonywanie odpowiednich ćwiczeń z pomocą.
Zarządzanie zachowaniem
Po posiłkach należy przypominać pacjentom, aby powstrzymywali się od wywoływania wymiotów. Początkowy opór może objawiać się niepokojem lub drażliwością; należy zapewnić pacjentom wsparcie i stosować techniki odwracania uwagi, aby złagodzić objawy anoreksji. Należy nieustannie zachęcać pacjentów do samokontroli zachowania, stopniowo zmniejszając nadzór, aż pacjenci będą w stanie samodzielnie sobie radzić.
Opieka psychologiczna
Należy zapewnić wsparcie psychologiczne i odpowiednie wskazówki. Osoby cierpiące na jadłowstręt psychiczny często wykazują zaburzenia osobowości. Nawiązywanie pozytywnych relacji między lekarzem a pacjentem ma fundamentalne znaczenie dla opieki psychologicznej. Okazując pacjentowi proaktywną i empatyczną troskę, należy traktować go z szacunkiem i na równi. Należy zapewnić go, że jadłowstręt psychiczny jest uleczalny, łagodząc w ten sposób presję psychiczną i pomagając pokonać wewnętrzne bariery.