Jako członkowie społeczeństwa codziennie wchodzimy w interakcje z różnymi ludźmi. Miły uśmiech drugiej osoby może w niewytłumaczalny sposób poprawić nam nastrój, a spojrzenie pełne obrzydzenia może doprowadzić do całkowicie nieprzyjemnego doświadczenia społecznego. Niektóre osoby spędzają całe dnie na czatach i grach online, stopniowo tracąc zainteresowanie komunikowaniem się z otaczającymi ich ludźmi. Może to sprzyjać lękowi przed interakcjami społecznymi, prowadząc do powściągliwości, izolacji i samotnego życia.Czy w takich momentach zastanawiałeś się kiedyś, czy nie cierpisz na fobię społeczną?
Czym dokładnie jest ten „syndrom społeczny”?
Nadejście ery internetu otworzyło nowe możliwości interakcji społecznych. W przypadku mniejszości, która na długo zanurzyła się w wirtualnym świecie, strach lub dysfunkcja społeczna wynikająca z niezdolności do przystosowania się do rzeczywistych sytuacji społecznych lub grupowych jest medycznie określana jako fobia społeczna, znana również jako lęk społeczny.Zaburzenia lękowe związane z kontaktami społecznymi zajmują obecnie trzecie miejsce wśród najczęściej występujących zaburzeń psychicznych, po depresji i alkoholizmie, co może być związane z rosnącą presją związaną z przetrwaniem we współczesnym życiu.
Osoby dotknięte tym zaburzeniem odczuwają wyraźny i uporczywy lęk przed sytuacjami społecznymi lub występowaniem przed nieznajomymi lub potencjalną oceną, obawiając się, że ich zachowanie lub zdenerwowanie może doprowadzić do upokorzenia lub zawstydzenia.
Podejścia samopomocowe
Łagodne przypadki zaburzeń lękowych mogą nie wymagać konsultacji z psychologiem; opanowanie pewnych technik może ułatwić samoleczenie. Szczegółowe wskazówki znajdują się poniżej.
1. Powstrzymaj się od samozaparcia. Nieustannie przypominaj sobie: „Jestem najlepszą wersją siebie” i „Każdy talent ma swój cel”.
2. Unikaj nadmiernych wymagań wobec siebie. Staraj się osiągnąć to, co jest w zasięgu twoich możliwości. Jeśli dołożyłeś wszelkich starań, porażka nie jest powodem do zmartwień.
3. Nie rozpamiętuj nieprzyjemnych doświadczeń z przeszłości. Niech przeszłość pozostanie przeszłością; nic nie ma większego znaczenia niż teraźniejszość.
4. Traktuj innych z życzliwością. Pomaganie innym jest źródłem szczęścia; pozwala zapomnieć o własnych problemach, jednocześnie potwierdzając własną wartość.
5. Znajdź kogoś, komu możesz się zwierzyć. Problemy trzeba wyrzucić z siebie; podziel się swoimi obawami z osobą, której ufasz.Być może nie rozwiążą one Twoich problemów, ale mogą zapewnić katharsis. 6. Codziennie poświęć dziesięć minut na refleksję. Ciągła samoocena przygotowuje Cię do stawiania czoła nowym wyzwaniom. 7. Odwiedzaj tętniące życiem miejsca. Obserwuj nieustanny przepływ przechodniów i staraj się witać ich z uśmiechem. Interwencja zewnętrzna Poważne zaburzenia lękowe wymagają profesjonalnego leczenia.Leczenie zewnętrzne polega na pokonywaniu barier psychologicznych przy pomocy innych osób, zazwyczaj poprzez konsultacje z psychologami lub przyjaciółmi, przy czym najskuteczniejsza jest pomoc specjalistów z zakresu psychologii. 1. Hipnoterapia prowadzona przez psychologa. Poszukaj renomowanego specjalisty posiadającego umiejętności w zakresie hipnozy, który zbada wewnętrzny świat pacjenta, zidentyfikuje jego lęki i ich przyczyny, stopniowo budząc w nim odwagę do nawiązywania kontaktów społecznych.Chociaż wymaga to regularnych sesji przez dłuższy czas, hipnoza przynosi widoczne rezultaty. 2. Interwencja farmakologiczna psychologów. Problemy psychologiczne często wynikają z zaburzeń równowagi w układach organizmu, podobnych do zaburzeń endokrynologicznych, objawiających się nieprawidłowościami w zachowaniu. Ukierunkowane leczenie farmakologiczne może stopniowo przywrócić równowagę, przywracając normalne funkcjonowanie danej osoby. 3.Wymuszona ekspozycja pod kierunkiem psychoterapeuty. Jest to bezpośrednia metoda pokonywania lęków, która niekoniecznie wymaga udziału psychoterapeuty; pomoc mogą również zapewnić przyjaciele lub rodzina. Mówiąc najprościej, polega ona na konfrontacji z tym, czego się boisz. Na przykład, jeśli boisz się zatłoczonych miejsc, możesz stanąć z członkami rodziny na ruchliwej ulicy i obserwować przepływ przechodniów. Unikanie i ukrywanie się nie są zalecane, ponieważ stymulują one psychikę pacjenta.