Hayat dört mevsime benzer:
İlkbaharın narin filizleri çocukluğumuzdaki büyümeyi simgeler,
Yazın ateşli tutkusu gençlikteki çabalarımızı yansıtır,
Sonbaharın bereketli hasadı orta yaştaki kazanımlarımızı yansıtır,
Kışın ağır örtüsü yaşlılığımızdaki huzuru simgeler.
Bir ömür aynı zamanda çok fazla acı ve zorluk da getirir.
Ancak kim keder nedir bilmez ki?
Kim zorluklarla karşılaşmaz ki?
Kim ayrılığın acısını tatmaz ki?
Kim başarısızlığın acısını bilmez ki?
Aştığımız şeyler bilgelik olur; dayanamadıklarımız ise deneyim olur.
Zorluklar ne kadar uzun sürerse sürsün, hayatın kendisinden daha uzun süremez,
acı ne kadar uzun sürerse sürsün, varoluştan daha uzun süremez.
Durmadan ilerlemeliyiz,
çünkü zamanın kendisi bizi ileriye itiyor,
ve boşuna gibi görünse de, hayatın doğası budur.
Yaşamak, kişinin zihniyetiyle ilgilidir.
Bu dünyada hiçbir şey mükemmel değildir; bazı şeyler üzerinde durmaya değmez.
Başkalarıyla kavga etmemek, hem onların hem de sizin mutluluğunuzu sağlar;
kendinizle kavga etmemek, hayatı güzelleştirir.
Etrafınıza bakın, bu dünya bizi bekleyen sayısız zevklerle doludur.
Kederinizi büyütmeyin, mutluluğunuzu da görmezden gelmeyin.
Hayat geçicidir; önemli olan tek şey memnuniyettir.
Varoluş, hem senarist hem de başrol oyuncusu olduğunuz bir oyun gibidir.
Sunmak istediğiniz performansın niteliği tamamen sizin yönlendirmenize bağlıdır.
Mutluluk bir oyundur; mutsuzluk da bir oyundur.
Yine de sahnemizi kahkahalarla doldurmaya çalışmalıyız,
her şeyin mutlu sonla bittiği bir sahneye — neden olmasın?