W codziennym życiu ważne jest, aby unikać czynników wywołujących zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Obserwujemy wiele osób doświadczających w różnym stopniu objawów OCD. Co dokładnie sprzyja obsesyjnym myślom, które przeradzają się w OCD? Przyjrzyjmy się temu razem poniżej.
Pojawienie się OCD jest związane z osobowością danej osoby i jej doświadczeniami życiowymi. Większość pacjentów potrafi wskazać nagłe wydarzenie poprzedzające nasilenie objawów, takie jak śmierć bliskiej osoby, rozwód rodziców lub konflikty rodzinne.Napięcie psychiczne i wahania emocjonalne wynikające z takich wydarzeń mogą wywołać OCD. Cechy osobowości również odgrywają znaczącą rolę w wystąpieniu zaburzenia. Badania wskazują, że większość osób cierpiących na OCD wykazuje określone cechy: młodzi pacjenci często charakteryzują się nadmierną czystością, są posłuszni i sumienni; dorośli pacjenci zazwyczaj wykazują silną świadomość czasu, ścisłe przestrzeganie zasad i systemów, nadmierną ostrożność i niezdecydowanie, zbyt surowe standardy narzucone sobie samym oraz intensywną troskę o postrzeganie ich przez innych.
Ponadto naukowcy sugerują, że osoby, które w dzieciństwie doświadczały surowej kontroli rodzicielskiej, uniemożliwiającej im odpowiednie wyrażanie emocji, są również bardzo podatne na rozwój OCD. Dzieciom tym brakowało wystarczającej swobody i podlegały one ciągłej kontroli rodziców, co prowadziło do tłumienia emocji. W połączeniu z brakiem osób, którym mogłyby się zwierzyć, ostatecznie popadały w przygnębienie i zniechęcenie.Aby wyładować swoją stłumioną udrękę, uciekają się do kompulsywnych zachowań, takich jak nieustanne sprzątanie swoich pokoi.
Jeśli nawyk ten utrzymuje się przez cały okres rozwoju, krystalizuje się w obsesyjnej czystości. Dzieci dotknięte tym schorzeniem, w obliczu niepowodzeń, nie szukają pomocy u nikogo, w tym u rodziców, ale zamiast tego same znoszą presję. Często są nieustannie zajęte w domu, piorą ubrania lub wielokrotnie wycierają powierzchnie, aby rozproszyć swoje wewnętrzne zamęty.