Günümüzde bazı ailelerde, tek oğul ile annesi arasındaki ilişki aşırı derecede yakın hale gelmektedir. Özellikle babalar işleriyle meşgul olup eşlerini ve çocuklarını ihmal ettiklerinde, bazı erkek çocuklar 'Oidipus kompleksi' geliştirebilirler. Son yıllarda, tek çocuklu ailelerin sayısının artmasıyla birlikte, bazı ebeveynler çocuk yetiştirme ve bakım yöntemleri konusunda sorunlarla karşılaşmaktadır. Bazı erkek çocuklar ebeveynleriyle aynı yatakta yatmaya devam etmekte ve bazı durumlarda ebeveynler küçük çocuklarını cinsel faaliyetlerine tanık olmaktan korumamaktadır.Diğer erkek çocuklar ise ısrarla anneleriyle yatak paylaşır ve babaları kenara itilir, bu da ergenlik döneminin başlamasıyla birlikte birçok soruna yol açar. Bazı orta yaşlı anneler, oğullarının kendilerinden ayrı kalmaya dayanamadığı, yataklarına "yapıştığı" ve ayrılmak istemediği gibi anne-oğul arasındaki yakınlığı övünerek anlatır. Bunu çocuğun "şımarık davranması" olarak algılarlar ve bunun yanlış bir şey olduğunun farkında değildirler.
Bu nedenle, "Oedipus kompleksi" hatalı ebeveynlikten, daha doğrusu aşırı anne şefkatinden kaynaklanan bir sonuç gibi görünmektedir. Freud'un terminolojisini ödünç alarak, annenin "oğul merkezli saplantısı"nın oğlunun "Oedipus kompleksini" tetiklediğini söyleyebiliriz. Sonuç olarak, bu fenomen "karşılıklı anne-oğul saplantısı" olarak adlandırılabilir.
Bu "karşılıklı anne-oğul bağının" sonuçları endişe vericidir. Aşırı durumlarda, sağlıksız bir anne-oğul ilişkisinin trajedisine yol açar. Daha yaygın olarak, çocuğun kişisel gelişimini ciddi şekilde engeller. Psikolojik araştırmalar, bu tür vakaların genellikle gizli telefon veya mektup danışmanlığında ortaya çıktığını göstermektedir.Aşırı anne şefkati nedeniyle, bu erkek çocuklar psikolojik olgunlaşmamışlık, güçlü bağımlılık, sosyal çekilme ve akranlarıyla etkileşim kuramama gibi davranışlar sergilerler ve tipik erkeklik enerjisinden yoksundurlar. Danışmanlık uygulamamda, fiziksel olarak büyümüş ancak psikolojik olarak olgunlaşmamış birkaç "sürekli ergen" erkekle karşılaştım. Sorguladığımda, hepsinin ortak bir özelliği olduğunu gördüm: hepsi ergenlik çağına kadar anneleriyle aynı yatakta yatmışlardı.
Ancak, genç ve orta yaşlı ebeveynlerin çoğu öngörülü davranıyor. Üç yaşın üzerindeki çocuklarına ayrı bir odada tek başına uyuma alışkanlığını aşılamaya başlıyorlar. Çocuklarına şöyle diyorlar: "Artık büyüyor, kendi küçük alanın olmalı. Sana özel bir oda hazırlayalım. Tek başına uyumayı öğrenmeli ve ebeveynlerine bağımlı olmaktan vazgeçmelisin." Kararlılık ve etkili rehberlikle, çocukların bağımsızlığı giderek güçleniyor ve bu beklentilere hızla uyum sağlıyorlar. İşte bu, çocuğa duyulan gerçek sevgidir.