Yağmurdan sonra gökyüzü daha yüksek, köy daha uzun, ağaçlar daha heybetli görünür. Az önce gökyüzünde çakan şimşek, cennetin kendisi deklanşöre basmış olmalı. Ve bu an, belki de, geliştiriciden henüz çıkmış, hâlâ nemli olan taze basılmış bir fotoğraftır. Her yaprak ışık taşır; her biri mükemmel bir şekilde uyan ipek bir cüppeyle örtülmüş gibidir.
İnci gibi anlar yapraklardan birer birer yuvarlanarak yol kenarındaki çimlere, avlu taşlarının aralıklarına ve yağmurla ıslanmış, gardenya kokusuyla dolu bahçenin her köşesine düşüyor. Hiç ses duyulmasa da, içten büyük bir yankı geliyor. Berrak bir fincan çay tutarak, mürekkep gibi uzak dağlara bakarken, insanın ağzına şarap tadı bile gelebilir.
Öğleden sonra yeni açan kabak çiçekleri solmuş, küçük sarı yüzleri sarkmış ve buruşmuştu. Ama hafif bir esinti ile çiçekler yeniden canlandı, sanki asmalara monte edilmiş minyatür gramofonlar gibi, her an kurularak bir melodi çalmaya hazırdılar. Anne ve babamın sevdiği Yue operasını mı söyleyeceklerdi?
Çamaşırlar iç mekana kaçmış, sadece bir damla balık suyu, bir küpe gibi, ve geç saatteki ayın hafif esintisi boş kurutma rafında kalmıştı.
Açık su oluğu doluydu, uzaklardan gelen yağmur suyu içinde dinleniyor, rahatça uzanmış, avucunda bir parça gökyüzü tutuyordu.Bir yusufçuk, küçük bir arp gibi, fıçının nemli kenarında parmak uçlarında yürüyor, narin melodisi su ve gökyüzünde uzun süre kalıyor.
Tüm toz toprağa geri dönüyor, koyu yeşiller ve soluk yeşiller zeminde dalgalanıyor, sayısız görünmez çiçek dalların arasındaki yollarda dolaşıyor.
Yemek pişirme dumanı zarifçe kıvrılır, hava hafifçe tatlıdır, bitkiler ve ağaçlar koku yayar. Beyaz pirinç, siyah kömür, odun ateşinin üzerindeki demir tencereler, kare masalar ve uzun banklar. Sade yaşam, değerli huzur.
Yağmura adım atmayıp, koyu yeşil manolya ve zümrüt rengi asmaların arasına girip yağmurun bereketini almadığım için ne kadar pişmanım, o zaman da parıldayıp ışıldayabilirdim.