Moi rodzice zawsze byli ze mnie dumni. Jako dziecko, dzięki doskonałym ocenom i urodzie, ilekroć mnie gdzieś zabierali, niezmiennie spotykali się z falą pochwał i zazdrości. Kiedy ktoś wykrzykiwał z podziwem: „Ach, stary Wu, to jest twój syn! Chłopak jest całkiem przystojny. Jak mu idzie w szkole? Co, co roku ma najlepsze oceny? Niezwykłe, naprawdę niezwykłe”,W takich momentach ojciec z dumą głaskał mnie po głowie, a jego zgarbione plecy prostowały się dumnie. Każda zmarszczka na twarzy matki znikała. Później, kiedy poszedłem na uniwersytet, co miesiąc dzwoniłem do nich, prosząc o pieniądze na utrzymanie, co było całkowicie uzasadnione – w końcu dzięki mnie stali się sławni z dnia na dzień.Od momentu, gdy otrzymałem prestiżowy list z potwierdzeniem przyjęcia na uniwersytet, ojciec i matka przestali być tylko anonimowymi trybikami w fabryce zatrudniającej tysiące pracowników. Kiedy wspominałem ich nazwiska, ludzie odpowiadali: „O, znam ich. Mają syna, który studiuje w Pekinie”. Później dołączyłem do zagranicznej firmy. Chociaż byłem tylko urzędnikiem, sporadyczne używanie terminów takich jak MBA i PKB wywoływało podziw w oczach moich rodziców.Podczas gdy dzieci z innych rodzin borykały się z redukcją etatów lub bezrobociem, mój syn zarabiał dolary. Ach, mój ojciec i matka – jak mogliby nie być dumni? Stałem się głową rodziny. Kiedy w domu pojawiał się jakiś problem, rodzice najpierw dzwonili do mnie, aby zasięgnąć porady. Nawet jeśli nie zgadzali się z moimi sugestiami, wyrażali swoje opinie tylko po cichu.Kiedy wyśmiewałem ich przestarzałe poglądy, nazywając ich ograniczonymi i prowincjonalnymi, natychmiast zgadzali się: „Słuchaj naszego syna, słuchaj naszego syna. Widział więcej świata niż my, wie lepiej”. Nigdy nie kwestionowałem tej dynamiki. Rzadko wspominałem o moich rodzicach kolegom. Byli tak zwyczajni, zwykłymi robotnikami na najniższym szczeblu tej tętniącej życiem metropolii.Nie tylko nie byłem z nich dumny, ale czasami nawet czułem urazę, że urodziłem się w takiej rodzinie. Gdyby moi rodzice byli wysokimi urzędnikami lub miliarderami, takimi jak Li Ka-shing, z pewnością mówiłbym o nich swobodnie i byłbym z nich dumny. Tak było do momentu, gdy do biura dołączył nowy kolega. Często mówił o swojej matce, a jego słowa były pełne dumy.Opisywał ją jako piękną, zdolną i utalentowaną w śpiewaniu uroczych górskich ballad... Wszyscy wiedzieliśmy, że pochodzi ze wsi, ale dzięki jego słowom obraz typowej wiejskiej babci stopniowo blakł, zastąpiony wizją pięknej wieśniaczki, takiej jak Li Shuangshuang. Pewnego dnia zaprosił nas do swojego domu na kolację, ponieważ odwiedziła go matka. Kiedy ją poznałem, nie mogłem powstrzymać się od wewnętrznej drwiny: „Ten chłopak naprawdę umie przesadzać”.Jego matka była jednak ciemną, szczupłą, pomarszczoną staruszką, przypominającą wyschniętą daktylę. Widząc nas, wymamrotała powitanie, po czym wycofała się do kuchni. Mój kolega wyciągnął ją i przedstawił nam po kolei: „To jest Xiao Li, a to siostra Wang”.Uśmiechnęła się niezręcznie, ale nasz kolega nadal ją czule obejmował, nazywając ją „mamą” i pytając nas: „Czy moja mama nie jest piękna? Czy jej potrawy nie są pyszne?”. Odpowiedzieliśmy półgębkiem, uznając posiłek za zupełnie bez smaku. Nasz kolega zauważył nasze sceptyczne nastawienie. Podczas gdy jego matka zmywała naczynia, powiedział nam, że w jego oczach jest ona najpiękniejszą kobietą na świecie i jest z niej niezwykle dumny.„Nie zrozumiecie tego” – kontynuował. „Wcześnie owdowiała. Życie na wsi jest brutalne dla samotnej kobiety. Jednak nigdy nie prosiła o jałmużnę. Własnymi rękami zapewniła mi studia. Nigdy nie słyszałem, żeby narzekała na trudności lub zmęczenie. Jestem dumny, że mam taką matkę”.Wszyscy zamilkliśmy jednocześnie. Być może w tej chwili każdy z nas pomyślał o swoich rodzicach, o swoich nieuzasadnionych skargach – skargach wynikających wyłącznie z tego, że nie byli w stanie kupić nam mieszkania, sfinansować naszych przedsięwzięć biznesowych lub zapewnić nam pożądanej pracy.Uważaliśmy za oczywiste, że jesteśmy dumą naszych rodziców, że przynosimy chlubę ich imieniu. Ale kiedy kiedykolwiek zastanawialiśmy się nad tym, by być dumni z posiadania takich rodziców? Tego wieczoru nie wróciłem do wynajmowanego mieszkania. Zamiast tego pojechałem do domu rodziców. Po rozpoczęciu pracy zacząłem gardzić ich domem – brudnym, zagraconym, słabo oświetlonym – i wynająłem własne mieszkanie gdzie indziej.Widząc, że wróciłem, mama podekscytowana zaproponowała, że przygotuje mi późną przekąskę, a tata poszedł podgrzać wodę do kąpieli stóp. Moje oczy zaszkliły się łzami. W swojej młodzieńczej arogancji i pustych przechwałkach codziennie wygłaszałem wielkie teorie, patrząc z góry na moich starzejących się rodziców. Uważałem za oczywiste, że powinni być dumni z tak „ambitnego” syna, nie zastanawiając się nad tym, jak poważnie i sumiennie podchodzili do życia.Jak bardzo byli wobec mnie hojni i wyrozumiali. Teraz, gdy o tym myślę, to ja byłem naprawdę płytki. Byłem dumą moich rodziców, ale czy oni nie byli również moją dumą?
(Powyższa treść jest przeznaczona wyłącznie do użytku Family Doctor Online. Nieuprawnione kopiowanie jest zabronione.)