Robert, lat 31, jest przedstawicielem ds. marketingu cyfrowego w San Francisco. Kilka tygodni wcześniej wraz ze swoim szefem i sześcioma współpracownikami został zaproszony na konferencję biznesową. Ponieważ uczestniczył już wcześniej w podobnych wydarzeniach, tym razem dokładnie zapoznał się z tematem. Przybył na salę konferencyjną z grubym stosem notatek i dokumentów umownych. Jednak jaki był jego wkład w dyskusje? Absolutnie żaden.
Murphy zauważył: „Siedziałem tam jak głupiec, a moje myśli zaprzątało to, że milczałem”.
Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się milczeć na przyjęciu lub pozostawać niemy podczas spotkania z obawy przed powiedzeniem czegoś głupiego — nawet jeśli uważasz się za co najmniej tak samo inteligentnego jak inni uczestnicy?
Badania naukowe wyjaśniają, dlaczego ludzie stają się mniej inteligentni w małych grupach. Jeśli postrzegamy innych członków grupy jako mądrzejszych od siebie, możemy osiągać wyniki poniżej naszego normalnego poziomu, tymczasowo tracąc nie tylko zdolność rozwiązywania problemów, ale także to, co naukowcy nazywają „inteligencją ekspresyjną”. Zjawisko milczenia wydaje się częściej występować wśród kobiet i osób o wyższym IQ.
Naukowcy wykorzystali funkcjonalny rezonans magnetyczny, aby zbadać, w jaki sposób mózg generuje informacje o pozycji społecznej każdej osoby w małej grupie oraz jak postrzeganie własnego statusu wpływa na sprawność poznawczą. Badacze przeprowadzili standardowy test inteligencji wśród 70 uczestników, dzieląc ich na pięć grup po 14 osób. Grupom tym przedstawiono 92 pytania testowe dotyczące przetwarzania sekwencji i problemów przestrzennych.
Dwie osoby z każdej grupy odpowiadały na pytania podczas badania fMRI. Po udzieleniu odpowiedzi na każde pytanie uczestnikom pokazywano ich pozycję w rankingu w grupie oraz informację, czy ich pozycja wzrosła, spadła, czy pozostała bez zmian.
Początkowo wszystkie skany mózgu wykazały zwiększoną aktywność w obszarze ciała migdałowatego, odpowiedzialnym za pamięć strachu i przetwarzanie emocji. Jednak po udzieleniu odpowiedzi na około dziesięć pytań trzynastu badanych odzyskało równowagę, a ich końcowe wyniki były bardziej zbliżone do początkowych wyników. Natomiast czternastu badanych nie odzyskało równowagi. Po zaobserwowaniu spadku swojej pozycji w rankingu wydawało się, że wpadli w panikę, co doprowadziło do wzrostu liczby błędnych odpowiedzi.