Zhang San ve Li Si aynı dükkanda çalışıyorlardı ve aynı maaşı alıyorlardı. Bir süre sonra, bilinmeyen nedenlerden dolayı Zhang San hızla terfi etti ve maaşı arttı, Li Si ise aynı pozisyonda kaldı. İşverenin adaletsizliğini kabul edemeyen Li Si, sonunda patronuna şikayette bulundu.Patron, onun şikayetlerini sabırla dinlerken, zihninde Zhang San ile arasındaki farkları nasıl açıklayacağını hazırlıyordu.
"Li Si," diye başladı patron, "şimdi pazara git ve bu sabah ne satıldığını bir bak."
Kısa bir süre sonra Li Si pazardan döndü ve patronuna şöyle rapor verdi: "Bu sabah pazarda sadece bir çiftçi bir araba dolusu patates satıyordu."
"Kaç tane?" diye sordu patron.
Li Si sormamıştı, bu yüzden hemen şapkasını takıp pazara geri koştu. Geri döndüğünde patronuna "Toplamda kırk çuval patates" dedi.
"Peki fiyatı?" diye ısrar etti patron.
"Bana fiyatı öğrenmemi söylemedin ki," diye itiraz etti Li Si, üzgün bir ifadeyle.
"Peki," diye devam etti patron. "Şimdi lütfen bu sandalyeye otur. Sessiz ol ve diğerlerinin söylediklerini dinle."Dükkan sahibi daha sonra Zhang San'ı çağırdı ve ona talimat verdi: "Zhang San, şimdi pazara git ve bu sabah ne satıldığını gör."
Zhang San kısa süre sonra pazardan döndü ve dükkan sahibine nefes nefese rapor verdi: "Bugün pazarda sadece bir çiftçi patates satıyor — toplam kırk çuval, jin başına iki buçuk fen fiyatla.Onları inceledim ve kalitesinin oldukça iyi, fiyatının da çok makul olduğunu gördüm. Bu yüzden size bir tane getirdim."
Zhang San konuşurken çantasından bir patates çıkardı. "Bu kadar ucuz patateslerin karlı olacağını düşünüyorum. Geçmiş satışlarımıza göre, 40 çuval yaklaşık bir haftada satılacaktır. Bu yüzden çiftçiyi de getirdim. Kararınızı beklemek için dışarıda bekliyor."
Patron daha sonra Li Si'ye dönerek, "Şimdi Zhang San'ın neden senden daha fazla kazandığını anlıyor musun?" dedi.
Li Si suskun kaldı.
Düşünce
Her işletme, proaktif ve sorumluluk sahibi çalışanlara acil olarak ihtiyaç duyar. Üstün nitelikli personel nadiren pasif bir şekilde talimatları bekler; bunun yerine, görevlerini proaktif olarak anlar, planlar oluşturur ve ardından kendilerini tamamen uygulamaya adarlar.
Sorun, işlerinde sürekli inisiyatif eksikliği gösteren kişilerde yatmaktadır. Kendilerini makine gibi görürler, çizgiden çıkmaktan veya kendi fikirlerini ifade etmekten korkarlar. Yöneticilerinin talimatlarında hatalar fark etseler bile, yanlış plana göre "kendilerine verilen" görevleri yerine getirirler. Bir sorun çıkarsa, tüm suçu yöneticilerine atarlar ve "Bu, yöneticinin kararıydı. Ben sadece üstümün talimatlarını uyguladım, bu yüzden hiçbir sorumluluğum yok" derler.Bu, sorumluluk ve inisiyatif eksikliğinin derin bir örneğidir. Bu tür sorumsuzluk ve pasif iş ahlakı, genellikle kişinin rolünün değerinin temel bir yanlış anlaşılmasından kaynaklanır. Bir kişi, pozisyonunu sürekli olarak sadece başkası için çalışmak olarak görürse, proaktiflik veya sorumluluk duygusu geliştiremez ve işvereninin gerçek takdirini asla kazanamaz.Gerçekte, işin amacı maaş almaktan çok daha öteye uzanır. Daha da önemlisi, bu süreç bize mesleki uzmanlığımızı sürekli olarak geliştirmemize, zengin iş deneyimi biriktirmemize ve kişilerarası becerilerimizi geliştirmemize olanak tanır. Bu kazanımlar, tüm hayatımıza ve kariyer başarılarımıza büyük fayda sağlar ve herhangi bir maddi tazminattan bin kat daha fazla değer taşır.Ücrete aşırı önem vermek, onu sadece emek karşılığı ücret olarak görmek, kişisel gelişimi ihmal etme ve gelişim fırsatlarını kaçırma riskini doğurur. Bu, en büyük kayıptır. Bu bilinci geliştirmek, doğal olarak her görevde proaktif olarak başarılı olma konusunda içsel bir dürtü ve sınırsız bir motivasyon oluşturur.
Takdir edilmediğiniz için üzülmeyin, algıladığınız takdir eksikliği üzerinde durmayın. "Altın her zaman parlar" diye güvenin – yetenek, kaçınılmaz olarak işverenin saygısını kazanacaktır. İstikrarlı adımlar atarak ve elinizdeki her görevde mükemmelliğe ulaşarak, fırsatlar gözünüzün önüne kendiliğinden gelecektir.