Ölü yengeçler zehirlenmeye ve hatta ölüme neden olabileceğinden tüketilmemelidir. Yakalandıktan sonra yengeçler genellikle mücadele ederler ve bu da vücutlarındaki laktik asit seviyesini artırır. Bu, ölümden sonra hızlı bakteri çoğalmasına yol açar ve yengeç etine yayılır. Bakteriler yengeç içindeki amino asitleri parçalayarak, alerjik gıda zehirlenmesine neden olan zararlı bir madde olan histamin üretir.Ayrıca, histamin gibi maddeler oluşarak kusma, karın ağrısı ve ishale neden olabilir. Bu nedenle, dikkatli seçim yapmak çok önemlidir. Yengeçler genellikle hayvan leşleri gibi çürümüş maddelerle beslenir. Solungaçlarında ve sindirim sistemlerinde genellikle patojenik bakteriler, parazitler ve toksik maddeler bulunur.Buna rağmen, canlı yengeçleri (solungaçları ve iç organları çıkarılmış olarak) tüketmek genellikle zehirlenmeye neden olmaz. Bunun nedeni, canlı kas dokusunda genellikle patojenik bakteriler ve toksik maddeler bulunmamasıdır. Ancak, sudan çıkarıldıktan sonra yengecin canlılığı zamanla azalır. Vücudun içindeki ve dışındaki bakteriler yoğun bir şekilde çoğalmaya başlar ve hücresel yapının bozulmaya başladığı kas dokusunun derinliklerine nüfuz eder. Ölümle birlikte bakteri üremesi önemli ölçüde hızlanır ve yengecin vücudu bakteri ve toksinlerle yoğun bir şekilde kirlenir.
Bu toksin histamindir. Yengeçler protein açısından zengin gıdalar olduğundan, histidin adlı bir amino asit içerirler. Histidin dekarboksilazın etkisiyle histidin dekarboksilasyona uğrayarak histamin oluşturur. Histamin belirli bir seviyeye ulaştığında, yengeç tüketmek zehirlenme riskine yol açar.
Genel olarak, 100 miligramdan fazla histamin alan bir yetişkinin yüz kızarması, cilt alerjileri ve konjonktival hiperemi gibi alerjik reaksiyonlar yaşayabileceği ve buna baş ağrısı, baş dönmesi, taşikardi, çarpıntı, susuzluk, boğazda yanma hissi ve dudak şişmesi eşlik edebileceği kabul edilmektedir.Bazıları ayrıca ağız, dil ve uzuvlarda uyuşma hissedebilir, buna genel halsizlik ve huzursuzluk eşlik edebilir. Daha ciddi vakalarda astım, nefes almada zorluk, baş dönmesi ve bayılma görülebilir.
Şu soru akla gelebilir: Yengeç pişirilirse, yine de ölmüş olmaz mı? Yine de ölü yengeç yemiyor muyuz?Öyleyse neden doğal olarak ölen yengeçler yenilmez kabul edilir?
Aradaki fark, yengeçler doğal olarak öldüğünde vücutlarındaki toksinlerin önemli ölçüde çoğalmasıdır. Bu toksinler ayrıca yengeç etini bozar. Tersine, yengeçleri kendiniz hazırlarken, toksinleri zaten dışarı atmış ve yüksek sıcaklıkta pişirmiş olursunuz. Bu işlem, bakteri çoğalmasını etkili bir şekilde önler ve patojenleri ortadan kaldırır.Ayrıca, su kaynamaya başladıktan sonra yaklaşık 20 dakika kaynatmak, yengeç etindeki tüm patojenlerin yok olmasını sağlar ve yengeç lezzetli ve taze kalır.
Ancak, uygun olmayan saklama koşulları nedeniyle yengeç ölürse, en iyisi hemen atmaktır. Bu, hem sizin hem de ailenizin sağlığını korur.
Taze, canlı yengeçleri nasıl seçilir?
Yengeçler sudan çıktıkça canlılıkları giderek azalır, bu da lezzetlerinin bozulmasına ve potansiyel olarak toksik maddelerin oluşmasına neden olur. Bu nedenle yengeçlerin tazeliğinden emin olmak çok önemlidir.Canlılığı değerlendirmek için: yengecin gözlerine dokunun – güçlü tepki tazeliğini gösterir; karnını yukarı çevirin ve geri dönüp dönmediğine bakın, bu sağlıklı olduğunu gösterir; pençelerinin arasına parmağınızı koyun – sıkı tutuş gücü gösterir; köpük olup olmadığını gözlemleyin – sudan kabarcıklar çıkaran yengeç canlıdır.
Tüylü yengeçler nasıl seçilir? Titiz bir seçim için beş gözlem gerekir.
İlk olarak, kabuğunu inceleyin. Siyahımsı yeşil, parlak kabuklu olanlar genellikle kalın, sağlam ete sahiptir; sarımsı kabuklar genellikle daha zayıf bir örnek olduğunu gösterir.
İkinci olarak, göbeği inceleyin. Çıkıntılı bir göbek, yengecin yumurta ve yağ açısından zengin olduğunu gösterir; çökük bir göbek genellikle vücut yağının yetersiz olduğunu gösterir.
Üçüncü olarak, kıskaçları inceleyin. Yoğun tüy kümeleri olanlar sağlam ve olgun; tüyleri olmayan kıskaçlar ise yumuşak, gelişmemiş bir vücudu gösterir.