Nie wolno spożywać martwych krabów, ponieważ mogą one spowodować zatrucie, a nawet śmierć. Po złapaniu kraby często walczą, co powoduje wzrost poziomu kwasu mlekowego w ich organizmach. Prowadzi to do szybkiego namnażania się bakterii po śmierci, które rozprzestrzeniają się w mięsie kraba. Bakterie rozkładają aminokwasy w krabie, wytwarzając histaminę – szkodliwą substancję, która powoduje alergiczne zatrucie pokarmowe.Ponadto mogą powstawać substancje takie jak histamina, powodujące wymioty, bóle brzucha i biegunkę. Dlatego też niezbędny jest ostrożny wybór. Kraby żywią się zazwyczaj rozkładającymi się substancjami, takimi jak zwłoki zwierząt. W ich skrzelach i przewodzie pokarmowym często występują bakterie chorobotwórcze, pasożyty i substancje toksyczne.Mimo to spożywanie żywych krabów (po usunięciu skrzeli i narządów wewnętrznych) zazwyczaj nie powoduje zatrucia. Wynika to z faktu, że żywa tkanka mięśniowa zazwyczaj nie zawiera bakterii chorobotwórczych i substancji toksycznych. Jednak po wyjęciu z wody witalność kraba stopniowo maleje. Bakterie zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz ciała zaczynają się intensywnie namnażać, wnikając głęboko w tkankę mięśniową, gdzie jej składniki zaczynają się rozkładać. Po śmierci wzrost bakterii gwałtownie przyspiesza, pozostawiając kraba obciążonego znacznymi ilościami bakterii i toksyn.
Toksyną tą jest histamina. Ponieważ kraby są pokarmem wysokobiałkowym, zawierają aminokwas zwany histydyną. Pod wpływem działania dekarboksylazy histydynowej histydyna ulega dekarboksylacji, tworząc histaminę. Gdy histamina nagromadzi się do określonego poziomu, spożycie kraba stwarza ryzyko zatrucia.
Powszechnie przyjmuje się, że osoba dorosła, która spożyje ponad 100 miligramów histaminy, może doświadczyć reakcji alergicznych, takich jak zaczerwienienie twarzy, alergie skórne i przekrwienie spojówek, którym towarzyszą bóle głowy, zawroty głowy, tachykardia, kołatanie serca, pragnienie, pieczenie w gardle i obrzęk warg.Niektórzy mogą również odczuwać drętwienie ust, języka i kończyn, któremu towarzyszy ogólne osłabienie i niepokój. W cięższych przypadkach może dojść do astmy, trudności w oddychaniu, zawrotów głowy i omdleń.
Można by zapytać: jeśli krab jest ugotowany, to czy nie jest nadal martwy? Czy nadal nie jemy martwego kraba?Dlaczego więc naturalnie padłe kraby są uważane za niejadalne?
Różnica polega na tym, że kiedy kraby umierają w sposób naturalny, toksyny w ich ciałach znacznie się namnażają. Toksyny te rozkładają również mięso kraba. Natomiast podczas samodzielnego przygotowywania krabów, zostały one już pozbawione toksyn i poddane gotowaniu w wysokiej temperaturze. Proces ten skutecznie zapobiega namnażaniu się bakterii i służy eliminacji patogenów.Ponadto gotowanie ich przez około 20 minut po zagotowaniu wody zapewnia eliminację wszelkich patogenów znajdujących się w mięsie kraba, pozostawiając go pysznym i świeżym.
Jeśli jednak krab zginie z powodu niewłaściwego przechowywania, najlepiej go natychmiast wyrzucić. Zapewni to bezpieczeństwo zarówno Twojemu zdrowiu, jak i zdrowiu Twojej rodziny.
Jak wybrać świeże kraby?
Im dłużej krab pozostaje poza wodą, tym bardziej zmniejsza się jego witalność, co prowadzi do pogorszenia smaku i potencjalnego rozwoju substancji toksycznych. Dlatego też zapewnienie świeżości kraba ma ogromne znaczenie.
Aby ocenić witalność: dotknij oczu kraba – energiczna reakcja wskazuje na świeżość; obróć go brzuchem do góry, aby sprawdzić, czy się przewraca, co świadczy o dobrym stanie zdrowia; umieść palec między jego szczypcami – mocny uścisk oznacza siłę; obserwuj, czy pojawia się piana – krab wydzielający bąbelki z wody jest żywy.
Jak wybierać kraby włochate? Skrupulatny wybór wymaga pięciu obserwacji.
Po pierwsze, należy sprawdzić pancerz. Kraby o czarno-zielonej skorupie z połyskującym blaskiem mają grube, jędrne mięso; żółtawe skorupy zazwyczaj wskazują na chudsze osobniki.
Po drugie, należy sprawdzić pępek. Wypukły pępek oznacza, że krab jest bogaty w ikrę i tłuszcz; zapadnięty pępek często oznacza niewystarczającą ilość tłuszczu w organizmie.
Po trzecie, należy sprawdzić szczypce. Te z gęstymi kępkami włosów są jędrne i dojrzałe; szczypce pozbawione włosów wskazują na miękkie, niedojrzałe ciało.