Çocukluk çağı kaygısı, nispeten yaygın bir duygusal bozukluktur. Çocukluk döneminde belirgin bir neden olmaksızın ortaya çıkan açıklanamayan gerginlik, korku ve tedirginlik şeklinde kendini gösterir. Bu durum uyku bozukluklarına, gastrointestinal rahatsızlıklara, okulu asmaya, öğrenme güçlüklerine, sosyal zorluklara ve diğer birçok soruna yol açabilir.
Küçük çocukların sınırlı sözel ifade yetenekleri ve tek çocuklarda sıklıkla görülen inatçılık nedeniyle, sık sık öfke nöbetleri, tanıdık olmayan yerlere gitme isteksizliği, ağlama veya sinirlilik gösterirler. Ebeveynler ve aile üyeleri bu davranışları nadiren "patolojik bir durum" ile ilişkilendirir, bu da erken teşhisi zorlaştırır.Peki ebeveynler ara sıra görülen huysuzluk ile gerçek anksiyete belirtilerini nasıl ayırt edebilirler?
Çocukluk çağı anksiyetesinin özellikleri:
1. Sinirlilik, sık ağlama veya huysuzluk, sakinleştirilmesi veya bakılması zor olma;
2. Ebeveynlerinden ayrılmak istememe, kreşte sıkıntı veya panik yaşama, gerginlik veya korku nöbetleri;
3. En belirgin özellik, derin bir güvensizlik ve iç huzursuzluktur;
4. Akranlarına göre belirgin şekilde çekingen, çeşitli durumlarda sık sık korku veya yaklaşan felaket hissi yaşar, akut dönemlerde panik düzeyine ulaşır;
5. Geceleri uykuya dalmakta zorluk, huzursuz uyku ve sık kabuslar;
6. Altı veya yedi yaşındaki okul çağındaki çocuklar okula gitmeyi reddeder; okula gitmeye zorlansalar bile, sınıf arkadaşları veya öğretmenleriyle nadiren etkileşime girerler;
7. Derslerde dikkatsizlik, aşırı hareketlilik, zayıf akademik performans ve okulu asma veya dersleri kaçırma durumları;
8. Ağır vakalarda, çocuklar iştah kaybı ve otonom sinir sistemi disfonksiyonu yaşayabilirler; bu durum nefes darlığı, göğüs sıkışması, çarpıntı, hızlı kalp atışı, baş dönmesi, terleme, kızarma, ağız kuruluğu, soğuk ekstremiteler, kabızlık, idrar sıkışması ve sık idrara çıkma şeklinde kendini gösterir.
Yukarıdaki noktalar, çocukluk çağı anksiyete bozukluklarının klinik olarak yaygın belirtilerini temsil eder, ancak spesifik semptomlar etkilenen çocuklar arasında değişiklik gösterir. Bu nedenle, bir çocuk belirli şüpheli semptomlar sergilerse veya ebeveynler çocuklarının anksiyete yaşıyor olabileceğinden şüphelenirse, bu durum çocuğa olumsuz etki edebileceğinden, aceleci kararlar vermemek çok önemlidir.