Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) to zaburzenia nerwicowe charakteryzujące się przede wszystkim objawami obsesyjnymi (głównie obsesyjnymi myślami i kompulsywnymi zachowaniami). Klinicznie zaburzenia OCD nie są rzadkością. Badanie przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych wskazuje na częstość występowania wynoszącą około 1%. Badanie przeprowadzone w 1982 roku w 12 regionach Chin wykazało częstość występowania na poziomie 0,3‰. W rzeczywistości liczba ta znacznie zaniża rzeczywistą częstość występowania.Na podstawie praktyki klinicznej szacuje się, że w Chinach żyje około 5–10 milionów osób z OCD, a częstość występowania wynosi około 5‰ do 10‰. Osiemdziesiąt procent przypadków OCD ujawnia się przed 25. rokiem życia, przy czym mężczyźni są dotknięci tym zaburzeniem częściej niż kobiety.
Czy można pokonać OCD?
OCD jest powszechnym zaburzeniem psychicznym, a większość osób cierpiących na nie jest kontrolowana przez obsesyjne myśli.Osoby dotknięte tym zaburzeniem doświadczają głębokiego cierpienia psychicznego, a ciężkie przypadki mogą wywoływać inne choroby, powodując znaczne szkody fizyczne i psychiczne. Objawy obejmują lęk i kompulsywne zachowania, takie jak powtarzalne mycie rąk lub liczenie. Czy można więc pokonać OCD?Odpowiedź jest twierdząca. Specjaliści ds. zdrowia psychicznego podkreślają, że terminowa konsultacja z wykwalifikowanym psychologiem i odpowiednie leczenie mogą doprowadzić do wyleczenia z OCD. Cztery kluczowe podejścia do pokonania OCD 1. Psychoterapia Pacjenci powinni spokojnie przeanalizować cechy swojej osobowości i podstawowe przyczyny swojego stanu, w tym wszelkie traumy psychiczne z dzieciństwa, które mogły przyczynić się do rozwoju OCD.Jeśli uda się zidentyfikować przyczynę, należy pielęgnować niezachwianą pewność siebie w pokonywaniu czynników wywołujących niepokój, aby złagodzić lęk. Chociaż stanowi to podejście terapeutyczne do OCD, sama psychoterapia może przynieść ograniczone rezultaty. W przypadku osób z długotrwałym OCD, u których doszło do organicznych zmian w mózgu, często konieczne jest połączenie różnych metod terapeutycznych.
2. Terapia fizyczna
Podczas leczenia psychologicznego zrozumienie wskaźników fizjologicznych pozwala na opracowanie bardziej dostosowanego planu psychologicznego. Wykorzystanie urządzeń fizycznych pomaga regulować niepokojące doświadczenia emocjonalne wynikające z kompulsywnego powtarzania. Jednocześnie w relaksującej atmosferze objawy kompulsywne również ustępują. Dzięki mechanizmowi „psychicznej wzajemnej inhibicji” odczujesz ulgę, nie będąc już dręczonym kompulsjami.
3. Farmakoterapia
Pacjenci mogą, pod kierunkiem specjalisty i w zależności od ciężkości swojego stanu, stosować określone leki w celu złagodzenia objawów. Stanowi to jedno z podejść do leczenia OCD. Jednak interwencje farmakologiczne wiążą się ze znacznymi skutkami ubocznymi, a pacjenci często nie przestrzegają przepisanych schematów leczenia, co prowadzi do pogorszenia objawów. W związku z tym metoda ta nie jest uważana za optymalną.
4. Terapia behawioralna
Ogólnie rzecz biorąc, istnieją dwa podejścia. Pierwsze zakłada, że osoby z OCD stosują różne zachowania i rytualne czynności w celu złagodzenia lęku. Terapia ta ma na celu zmniejszenie negatywnego wpływu lęku poprzez jego wywołanie. Drugie podejście opiera się na modelu operacyjnym, kładącym nacisk na regulację konsekwencji związanych z kompulsywnymi zachowaniami. Wykorzystuje ono w szerokim zakresie kary i modelowanie, aby pomóc pacjentom w złagodzeniu ich stanu. Ta forma leczenia OCD jest stosunkowo powszechna.