Bir çocuk düştüğünde çok acı çekebilir, ancak bir annenin çocuğun ağlamamasını ısrarla istemek zordur. Ağlamamak güçlülüğün göstergesi değildir; kendi başına kalkmak en önemli ve gerçek anlamda dirençli davranıştır. Bir anne çocuğun serbestçe ağlamasına izin verebilir, ancak onun hıçkırıklarına ve gözyaşlarına aşırı derecede önem vermemelidir – bu çocuğun kendi meselesidir.
Onu nazik sözlerle teselli edebilirsiniz, ancak sorunlarını onun yerine çözmeye çalışmayın. Çocuğu kendi çözümlerini bulmaya ve içsel gücünü keşfetmeye teşvik edin. Aksi takdirde, başkalarına bağımlı hale gelebilir ve kendi yeteneklerini geliştirmeyi ihmal edebilir. Bu, onun olgunlaşmasını engeller ve sonunda sadece ağlamayı bilen bir çocuk haline gelebilir.
Ağlamayı zorla durdurmak, çocuğun psikolojik gelişimini engeller. Bazen, ebeveynlerin "baskı taktikleri" altında çocuk ağlamayı kesebilir ve bu da ebeveynlerin bu yaklaşımın etkili olduğuna inanmasına neden olur. Bu tür yöntemlerin çocuğun psikolojik gelişimini olumsuz etkileyebileceğini fark etmezler. Ağlamak aynı zamanda psikolojik dayanıklılık eğitiminin bir şeklidir.
Çocukların dil gelişimi henüz olgunlaşmamış olduğundan, bu duyguları uygun şekilde ifade edemediklerinde genellikle ağlayarak memnuniyetsizliklerini veya melankolilerini ifade ederler. Bu tür olumsuz duygular zamanla bastırılmaya devam ederse, anormal psikolojik durumlar veya davranışlar olarak ortaya çıkabilir. Örnekler arasında sinirli olmak, vurmak veya sözlü taciz gibi agresif davranışlar sergilemek ve akranlarıyla geçinmekte veya sosyal gruplara uyum sağlamakta zorlanmak sayılabilir.