Kiedy dziecko upada, może bardzo cierpieć, ale matce trudno jest nakazać mu, aby nie płakało. Niepłakanie nie jest oznaką siły; najważniejsze i prawdziwie odporne zachowanie to samodzielne podniesienie się. Matka może pozwolić dziecku swobodnie płakać, ale nie powinna nadmiernie przejmować się jego szlochem i łzami – to sprawa dziecka.
Można pocieszać dziecko łagodnymi słowami, ale nie należy rozwiązywać za nie problemów. Należy zachęcać dziecko do samodzielnego poszukiwania rozwiązań i odkrywania swojej wewnętrznej siły. W przeciwnym razie może ono rozwinąć zależność od innych, zaniedbując rozwijanie własnych umiejętności. Utrudnia to jego dojrzewanie i ostatecznie może stać się dzieckiem, które umie tylko płakać.
Siłowe powstrzymywanie płaczu hamuje rozwój psychiczny dziecka. Czasami pod wpływem „silnej presji” rodziców dziecko może przestać płakać, co sprawia, że rodzice uważają tę metodę za skuteczną. Jednak takie metody mogą niekorzystnie wpływać na rozwój psychiczny dziecka. Płacz sam w sobie jest formą edukacji psychicznej.
Ponieważ rozwój językowy dzieci jest nadal niedojrzały, często uciekają się one do płaczu, aby wyrazić niezadowolenie lub smutek, gdy nie są w stanie odpowiednio wyrazić tych uczuć. Jeśli takie negatywne emocje pozostają stłumione przez dłuższy czas, mogą przejawiać się w postaci nieprawidłowych stanów psychicznych lub zachowań. Przykłady obejmują rozwijanie się wybuchowości, agresywne zachowania, takie jak bicie lub znieważanie, oraz trudności w dogadywaniu się z rówieśnikami lub dopasowaniu się do grup społecznych.