Ağlamayı zorla bastırmak, çocuğun psikolojik gelişimine zararlıdır. Bazen, ebeveynlerin "yüksek baskı taktikleri" altında çocuk ağlamayı kesebilir ve bu da ebeveynlerin bu yaklaşımın etkili olduğuna inanmasına neden olabilir. Ancak, bu tür yöntemler çocuğun psikolojik gelişimini olumsuz etkileyebilir. Ağlamak da bir tür psikolojik dayanıklılık eğitimidir. Bir çocuk düştüğünde ve ciddi bir acı çekiyorsa, annenin çocuğa ağlamamasını söylemesi zordur. Ağlamamak güçlülüğün göstergesi değildir; kendi başına kalkmak en önemli ve dayanıklılık göstergesidir.Anneler çocukların serbestçe ağlamasına izin verebilir, ancak onların hıçkırıklarına ve gözyaşlarına aşırı derecede takılmamalıdır — bu, çocuğun kendi deneyimidir. Duyarlı bir şekilde teselli edici sözler söylenebilir, ancak sorunları onlar için çözmemek gerekir. Çocuklar kendi çözümlerini bulmaya ve içlerindeki gücü keşfetmeye teşvik edilmelidir. Aksi takdirde, kendi yeteneklerini geliştirmeyi ihmal ederek başkalarına bağımlı hale gelebilirler ve bu da olgunlaşmalarını engelleyebilir. Böyle bir durumda, gerçekten de sadece ağlamayı bilen çocuklar haline gelebilirler.
Ağlamayı zorla durdurmak, çocuğun psikolojik gelişimini engeller. Bazen, ebeveynlerin "baskı taktikleri" altında çocuk ağlamayı kesebilir ve bu da ebeveynlerin bu yaklaşımın etkili olduğuna inanmasına neden olur. Bu tür yöntemlerin çocuğun psikolojik gelişimini olumsuz etkileyebileceğini fark etmezler. Ağlamak, psikolojik dayanıklılık eğitiminin bir biçimidir.
Çocukların dil gelişimi henüz olgunlaşmamış olduğundan, bu duyguları uygun şekilde ifade edemediklerinde genellikle ağlayarak memnuniyetsizliklerini veya melankolilerini ifade ederler. Bu tür olumsuz duygular zamanla bastırılmaya devam ederse, anormal psikolojik veya davranışsal kalıplar olarak ortaya çıkabilir. Bunlar arasında sinirli bir mizaç geliştirmek, vurma veya sözlü taciz gibi saldırgan davranışlar sergilemek ve akranlarıyla geçinmekte veya sosyal gruplara entegre olmakta zorlanmak sayılabilir.