Siłowe tłumienie płaczu jest szkodliwe dla rozwoju psychicznego dziecka. Czasami, pod wpływem „taktyki wysokiego ciśnienia” stosowanej przez rodziców, dziecko może przestać płakać, co sprawia, że rodzice uważają tę metodę za skuteczną. Jednak takie metody mogą mieć negatywny wpływ na rozwój psychiczny dziecka. Płacz jest również formą treningu odporności psychicznej. Kiedy dziecko upada i może odczuwać znaczny ból, matce trudno jest nalegać, aby dziecko nie płakało. Niepłakanie nie jest oznaką siły; samodzielne podniesienie się jest najważniejszym i najbardziej odpornym przejawem.Matki mogą pozwalać dzieciom na swobodny płacz, ale nie powinny nadmiernie przejmować się ich szlochem i łzami – to doświadczenie dziecka. Można pocieszać je słowami, ale nie należy rozwiązywać za nie problemów. Należy zachęcać dzieci do samodzielnego znajdowania rozwiązań i odkrywania swojej wewnętrznej siły. W przeciwnym razie mogą one rozwinąć zależność od innych, zaniedbując rozwijanie własnych umiejętności, co utrudni ich dojrzewanie. W takim przypadku mogą rzeczywiście stać się dziećmi, które potrafią tylko płakać.
Siłowe powstrzymywanie płaczu jest szkodliwe dla rozwoju psychicznego dziecka. Czasami, pod wpływem „silnej presji” rodziców, dziecko może przestać płakać, co sprawia, że rodzice uważają tę metodę za skuteczną. Nie zdają sobie jednak sprawy, że takie metody mogą mieć niekorzystny wpływ na rozwój psychiczny dziecka. Płacz sam w sobie jest formą treningu odporności psychicznej.
Ponieważ rozwój językowy dzieci jest nadal niedojrzały, często uciekają się one do płaczu, aby wyrazić niezadowolenie lub smutek, gdy nie są w stanie odpowiednio wyrazić tych uczuć. Jeśli takie negatywne emocje pozostają stłumione przez dłuższy czas, mogą przejawiać się w postaci nieprawidłowych wzorców psychologicznych lub behawioralnych. Mogą one obejmować wybuchowość, agresywne zachowania, takie jak bicie lub znieważanie, oraz trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami lub integrowaniu się w grupach społecznych.