De last van de schouderlente
Laat de jaren niet verloren gaan,
En laat toewijding niet onuitgesproken blijven.
De lente is het seizoen van vertrek,
Dus draag nu je last.
Laat de kale takken hun melancholie afwerpen,
Laat de met inkt bevlekte pracht bloeien met passie.
Stop de lentebries in je rugzak,
Laat tederheid je wangen strelen.
Laat bloemen opbloeien en golven,
Laat gracieuze melodieën het gewicht van verdriet verdrijven.
Stop de lenteregen in je bagage,
Laat de voedende vochtigheid je ruggengraat rechtzetten.
Laat bergen en stromende beekjes overlopen van poëzie,
Laat paden weerklinken van het gejuich van een triomfantelijke terugkeer.
Stop verlangen in je bagage,
Laat zuiverheid je ziel beroeren.
Laat toewijding het alledaagse overstijgen,
Vul onze werelden met geurige binnenplaatsen.
Stop verwachting in je bagage,
Laat het zaaien in de lente herfstoogsten en wintervoorraden opleveren.
Laat duizendjaren van dansende regenbooggewaden voor je zwijmelen,
Laat me verlangend staren langs de weg waar ik wacht.
Stop je beloften in je bagage,
Laat standvastige voetstappen het pad van hereniging bewandelen.
Laat het hijsen van de zeilen voor altijd de vreugde van het eerste gezicht vasthouden,
Laat de roes blijven hangen en ronddwalen in het meer van het hart.
Stop je berouw in je bagage,
Laat het leven niet langer dor zijn.
Laat de ziel minder schuld dragen,
Laat geestverwanten meer rust vinden.
Draag de last van de lente op je schouders,
Dwaal door de grenzeloze velden.
Zaai ijver onder hemel en aarde,
En oogst poëtische bloesems, groene bladeren en dromen.