Funkcje seksualne mężczyzn odnoszą się do normalnej produkcji komórek rozrodczych pod wpływem androgenów, utrzymania drugorzędnych cech płciowych oraz zdolności do odbywania stosunków płciowych i prokreacji. Gdy funkcje te są upośledzone, określa się to mianem zaburzeń seksualnych. Jakie są rodzaje zaburzeń seksualnych? Co konkretnie je powoduje? Przyjrzyjmy się bliżej tej kwestii.
Jakie są rodzaje zaburzeń seksualnych u mężczyzn?
Z klinicznego punktu widzenia zaburzenia seksualne obejmują zazwyczaj zaburzenia libido, zaburzenia erekcji i zaburzenia ejakulacji.
Nieprawidłowe pożądanie seksualne
Obejmuje to zaburzenia związane z obniżonym pożądaniem seksualnym, hiperseksualność, zaburzenia związane z awersją seksualną oraz parafilie. Zaburzenia związane z obniżonym pożądaniem seksualnym są najczęściej występującym zaburzeniem klinicznym. Hiperseksualność i awersja seksualna są stosunkowo rzadkie, natomiast parafilie zaliczane są do zaburzeń psychicznych.
Zaburzenia związane z obniżonym popędem seksualnym oznaczają znaczne zmniejszenie chęci na stosunek płciowy przy odpowiedniej stymulacji, pomimo wcześniej normalnego libido. Zaburzenia związane z nadmiernym popędem seksualnym obejmują utrzymujące się podwyższone libido, przy czym pobudzenie seksualne występuje zbyt szybko, nadmiernie lub intensywnie. Osoby te odczuwają niekontrolowaną potrzebę odbycia stosunku płciowego niezależnie od okoliczności i otoczenia, czując się niezaspokojone, jeśli nie zostanie ona zaspokojona.
Zaburzenia erekcji
Oprócz powszechnie występującej impotencji klinicznej, do tej kategorii zalicza się również priapizm. Priapizm oznacza utrzymującą się erekcję prącia występującą bez popędu seksualnego lub stymulacji, trwającą ponad cztery godziny.
Zaburzenia ejakulacji
Zaburzenia ejakulacji obejmują przedwczesny wytrysk, nocne polucje, brak wytrysku i wytrysk wsteczny.Przedwczesny wytrysk jest powszechnie rozpoznawany i pozostaje istotnym, często przemilczanym problemem dla wielu mężczyzn. Anejakulacja opisuje sytuacje, w których erekcja prącia jest wystarczająca podczas stosunku, ale wytrysk nie następuje po penetracji pochwy. Wytrysk wsteczny to stan, w którym pomimo osiągnięcia orgazmu i odczucia wytrysku podczas stosunku, nasienie nie wydostaje się przez otwór cewki moczowej, ale zamiast tego przepływa wstecz do pęcherza moczowego przez tylną część cewki moczowej.
W rzeczywistości zaburzenia seksualne u mężczyzn często nie są spowodowane zmianami patologicznymi w narządach płciowych, ale raczej czynnikami psychologicznymi. Przyjrzyjmy się tej kwestii bardziej szczegółowo poniżej.
Jak zapobiegać zaburzeniom seksualnym u mężczyzn?
1. Presja psychologiczna podczas aktywności seksualnej, taka jak obawa, że partnerka jest niezadowolona, może z czasem łatwo prowadzić do zaburzeń seksualnych.
2. Obawy dotyczące niewystarczającej wielkości penisa, aby zadowolić partnerkę, szczególnie gdy nasilają się podczas stosunku, mogą przyspieszyć wystąpienie zaburzeń seksualnych. W takich przypadkach niezbędna jest samokontrola. Otwarta komunikacja z partnerką, w połączeniu z wzajemnym zrozumieniem i wsparciem, może skutecznie złagodzić ten problem.
3. Znaczny stres związany z pracą w połączeniu z uporczywymi obawami dotyczącymi przedwczesnego wytrysku lub zaburzeń erekcji może z czasem przyczynić się do zaburzeń seksualnych u mężczyzn. Dlatego też, jeśli w codziennym życiu doświadczamy nadmiernej presji, ważne jest, aby skutecznie radzić sobie ze stresem i zachować pozytywne nastawienie.
4. Utrzymujące się obawy dotyczące problemów zdrowotnych, takich jak postrzegana niewydolność lub osłabienie nerek, w połączeniu z chroniczną niezadowoleniem z życia seksualnego, mogą przyczyniać się do tego stanu. Aby poprawić swoją sytuację, należy zmienić sposób myślenia.
W leczeniu zaburzeń seksualnych nadal stosuje się przede wszystkim leki. W przypadku tego schorzenia często stosuje się leki hormonalne, co wymaga dokładnego rozważenia ich skuteczności terapeutycznej oraz starannej kontroli potencjalnych skutków ubocznych. Ponadto kompleksowe zrozumienie stanu endokrynologicznego pacjenta ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy występują zaburzenia równowagi hormonalnej, co umożliwia ukierunkowane leczenie.
W przypadku zaburzeń seksualnych korzystne może być czasami podejście oparte na podwójnym leczeniu obejmującym oboje partnerów. Co najważniejsze, musimy wzmocnić pewność siebie pacjentów w radzeniu sobie z ich schorzeniem, umożliwiając im bardziej komfortowe i zdrowe życie. Obejmuje to edukowanie ich na temat aktualnego stanu zaburzeń seksualnych, promowanie wiedzy na temat profilaktyki chorób oraz wspieranie zdrowego podejścia psychologicznego.