Tipik olarak gelişen çocuklar, bir yaş civarında "baba" ve "anne" demeye başlar ve on sekiz ayda kısa cümleler kurabilir. Bir çocuk iki yaşına kadar konuşmazsa veya sadece "baba" veya "anne" gibi tek kelimeler kullanırsa, konuşma gelişimi gecikmiş kabul edilebilir.
Konuşma, ihtiyaçları karşılamak için bir iletişim aracı olarak hizmet eden, doğuştan gelen bir insan içgüdüsüdür. İstekler karşılanmadığında, bu hayal kırıklığı çocuğun konuşma dürtüsünü tetikler. Ancak bazı ebeveynler, öfke nöbetlerini önlemek için çocuklarının isteklerini hemen karşılarlar. Bu, çocuğu dil öğrenmek için değerli bir fırsattan mahrum bırakır ve bu alışkanlık bir kez oluştuğunda, dil becerilerinin gelişimini engeller.
Çocuk bir bisküvi isterse, ebeveyn hemen vermeyebilir. Bunun yerine, çocuğa "bisküvi, bisküvi" demesini öğretin ve kelimeyi söyleyene kadar bisküvi vermeyin. Bu yaklaşım, konuşmayı ve nesne tanıma becerisini aynı anda öğretir. Ebeveynler, çocukların günlük isteklerini yerine getirerek dil becerilerini geliştirmeli ve zihinsel gelişimlerini teşvik etmelidir.