Bu on tür şımartma, tipik örneklerdir. Her aile bunların hepsini sergilemese de, çoğu evde birkaç tür veya her birinin hafif belirtileri görülür ve bu da dikkatli olunmasını gerektirir. 1. Özel Muamele Çocuk, aile içinde ayrıcalıklı bir konuma sahiptir ve her konuda özel muamele görür. Örnekler arasında, seçkin yiyeceklerin tek alıcısı olmak, sadece kendisinin zevkine sunulmak üzere önüne konulan birinci sınıf ürünler sayılabilir."Tek çocuk" olarak muamele görmek, büyükannenin ve büyükbabanın kendi doğum günlerini atlayıp, çocuğun doğum günü için büyük bir pasta ve pahalı hediyeler alması anlamına gelebilir... Bu tür çocuklar kendilerini benzersiz hissederler ve diğerlerinden üstün olmaya alışırlar, kaçınılmaz olarak bencil olurlar, empati yoksunu olurlar ve başkalarını önemsemezler.Bayramlarda, akrabalar ve arkadaşlar genellikle sonsuz şakalar ve eğlencelerle uğraşırlar. Bazen yetişkinler, çocuğu ortada çevreleyen bir daire şeklinde otururlar ve sürekli alkışlarla karşılanan performansları tekrar tekrar teşvik ederler. Bu tür çocuklar, ilgi odağı olduklarına inanır ve gerçekten "küçük güneş" haline gelirler. Tüm ev halkı onların etrafında döner ve gün boyunca huzur kalmaz. Dikkatleri ciddi şekilde dağınıktır ve ziyaretçilerin etrafında aşırı hiperaktif hale gelirler, sık sık konuşmaları bozarlar.
3. Kolayca tatmin olurlar
Çocuklara istedikleri her şey verilir. Bazı ebeveynler,

yürümeye başlayan çocuklara

ve ilkokul öğrencilerine bile önemli miktarda harçlık verir, böylece tatmin daha da kolay hale gelir. Bu tür çocuklar kaçınılmaz olarak kötü alışkanlıklar geliştirir: sahip olduklarına değer vermeme, maddi rahatlığa takıntı, israfçı harcama ve başkalarının ihtiyaçlarını göz ardı etme. Ayrıca sabırsızdırlar ve zorluklara katlanma kapasiteleri yoktur.
4. Tembelliğe müsamaha
Çocukların yemek, uyku, oyun veya ders çalışma konusunda bir rutinleri olmamasına izin vermek – istediklerini yapmalarına, geç saatlere kadar uyumalarına, öğünleri atlamalarına, gün boyu aylaklık etmelerine ve gece geç saatlere kadar televizyon izlemelerine izin vermek. Bu tür çocuklar, hırs ve merak eksikliği ile büyürler, hayata gevşek bir yaklaşım sergilerler, çabalarında kolayca dikkatleri dağılır ve işleri sonuca ulaştıramazlar.
5. Yalvarma ve ikna etme
Örneğin: bir çocuğa yemeğini bitirdikten sonra üç hikaye okuyacağınızı vaat ederek onu yemek yemeye veya uyumaya ikna etmek. Çocuğun zihniyeti, ne kadar yalvarırsanız o kadar utangaç davranacağına dönüşür. Bu, çocuğun muhakeme yeteneğini, sorumluluk duygusunu veya sakin bir karakteri geliştirmesini engellemekle kalmaz, aynı zamanda tüm eğitim otoritesini de zayıflatır.
6. Aşırı koruma ve işleri onlar için yapma
Bazı annelere çocuklarından ev işlerinde yardım etmelerini isteyip istemediklerini sorduğumda, bazıları "Onların incinmesini bile dayanamıyorum, çalıştırmak ne demek!" diye cevap verdi. Diğerleri ise "Küçük olanın bir şeyler yapması daha fazla sorun yaratıyor; kendim yapmam daha kolay" dedi.Bu nedenle, üç veya dört yaşındaki çocuklar hala kaşıkla beslenmeye ihtiyaç duyuyor ve kendi başlarına giyinemiyorlar, beş veya altı yaşındaki çocuklar ise hiçbir ev işi yapmıyorlar. Çalışmanın verdiği mutluluktan ve ebeveynlerinin yükünü hafifletme sorumluluğundan mahrum kalan çocuklar, bu aşırı korumacılık nedeniyle çalışkan, nazik, empatik, yetenekli ve hırslı bir çocuk olmaktan uzaklaşıyorlar. Bu hiçbir şekilde abartılı bir durum değildir.
7. Sinekten sinek yapma
Doğal olarak, "genç buzağılar kaplanlardan korkmaz" – çocuklar sudan, karanlıktan, düşmekten veya hastalanmaktan korkmazlar. Düştükten sonra, genellikle sessizce kalkar ve oynamaya devam ederler. Öyleyse neden bazı çocuklar daha sonra çekingen ve ağlamaya meyilli hale gelirler?Bu genellikle, çocuk hasta veya acı çektiğinde ebeveynlerin ve büyükanne ve büyükbabaların panikle tepki vermesinin sonucudur. Böyle şımartmanın nihai sonucu, çocuğun ebeveynlerini gözünün önünden ayırmamaktır. Bu çocuklar çekingenlikle damgalanır.
8. Bağımsızlıktan mahrum bırakma
Mutlak güvenlik adına, ebeveynler çocuklarının evden çıkmasını veya diğer çocuklarla oynamasını yasaklar. Daha da kötüsü, bazıları ebeveynlerinden veya büyüklerinden hiç ayrılmayan "küçük kuyruklar" haline gelirler; uyurken onlara yapışır, otururken onlara sokulur, sırtlarında taşınırlar. Sanki çok sıkı tutulurlarsa eriyip gideceklermiş gibi, bırakılırlarsa uçup gideceklermiş gibi davranılırlar.Bu tür çocuklar çekingen ve beceriksiz olurlar, özgüvenlerini kaybederler ve bağımlılık geliştirirler. Genellikle "evde kaplan" olurlar — evde zorbalık yaparlar, ancak dışarıda çekingen davranırlar — bu da ciddi karakter kusurlarına yol açar.
9. Öfke nöbetlerinden korkma
Bebeklikten itibaren şımartılan çocuklar, hoşnutsuz olduklarında ağlamak, yere yatmak veya yemek yemeyi reddetmek gibi yöntemlere başvurarak ebeveynlerini zorlarlar.Şımartan ebeveynler, ikna etmeye, teslim olmaya, boyun eğmeye ve uyum sağlamaya başvururlar. Çocuklarının öfke nöbetlerinden korkan ebeveynler, etkisiz ebeveynlerdir; ebeveynlerine vuran veya onları azarlayan çocuklar, kalpsiz isyancılar haline gelirler ve karakterlerinde bencillik, duygusuzluk, inatçılık ve özdenetim eksikliğinin tohumlarını ekerler.
10. Onları yüzlerine karşı savunmak
Bazen baba çocuğu disipline ettiğinde, anne müdahale eder: "Çok katı olma, o daha küçük."Ebeveynler çocuklarını disipline ettiğinde, büyükanne müdahale edebilir: "Çok erken çok fazla şey bekleyemezsin; büyüdükçe doğal olarak gelişecektir. Sen onun yaşındayken, onun kadar iyi değildin!" Doğal olarak, böyle bir çocuk "eğitilemez" hale gelir — doğru ve yanlış kavramlarından yoksun, sürekli koruyucu bir şemsiye ve sığınakla korunur. Sonuçları, çarpık bir karakterin ötesine geçer ve bazen aile uyumsuzluğuna neden olur.