Heeft u pap als ontbijt gegeten?
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
Ik ben dol op pap, al sinds mijn kindertijd.
Het was begin jaren tachtig, toen ik drie of vier jaar oud was. Mijn ouders hadden het druk met hun werk, dus mijn oma zorgde voor mij. Het leven in het dorp was toen nog bescheiden; lucifers werden nog steeds "buitenlands vuur" genoemd en vlees was een zeldzame traktatie. Oma kookte elke maaltijd – ontbijt, lunch en avondeten – maïsmeelpap voor mij. Later, toen het maïsmeel opraakte, maakte ze het dikker met zetmeel zodat ik het kon drinken.
Toen mijn vader thuiskwam en mij zag, schrok hij. Ik was donker, mager en klein, en zag eruit als een vluchteling. Later verhuisde ons gezin naar de provinciehoofdstad en ging het leven geleidelijk aan beter. Omdat ik zo dol was op pap, bleef het een vast onderdeel van elke maaltijd. Naast maïspap aten we ook zoete aardappelpap, yampap, acht-schattenpap, groentepap, rijstpap, pap met gekonfijte eieren en mager varkensvlees... en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Tegen mijn laatste jaar op de middelbare school was ik te zwaar geworden. Waarom zorgde pap ervoor dat ik als kind ondervoed was, maar als volwassene juist dik?
Het antwoord is simpel: als kind konden we ons geen melk of brood veroorloven; pap was een luxe. Later, toen de levensstandaard verbeterde, werd ons dieet gevarieerder. We kregen toegang tot vlees, eieren en zuivel, dus pap was niet langer ons enige basisvoedsel.
Daarom is het metafysisch en niet wetenschappelijk om congee afzonderlijk te bespreken zonder rekening te houden met bredere veranderingen in het voedingspatroon. Recente discussies over de vraag of congee een geschikt ontbijt is, illustreren dit punt.
Tegenstanders voerden aan dat kinderen tijdens de COVID-19-pandemie een stevig ontbijt met veel voedingsstoffen en eiwitten – zoals melk en eieren – zouden moeten krijgen in plaats van pap. Voorstanders wierpen tegen dat pap in veel Chinese huishoudens een traditioneel ontbijt is en vroegen zich af waarom het verboden zou moeten worden. Sommigen beweerden zelfs dat het verbieden van pap in de ochtend riekt naar verwesterlijking en een gebrek aan patriottisme.
Deze discussie is nogal zinloos. Ten eerste, wie eet er tegenwoordig nog alleen pap als ontbijt? De meeste huishoudens serveren drie tot vijf gerechten bij het ontbijt.
Ten tweede is het drinken van pap een kwestie van persoonlijke voorkeur, vergelijkbaar met het feit dat sommigen koriander niet lusten, terwijl anderen er juist van smullen. Hoe kan dit in verband worden gebracht met verwesterlijking? Wat betreft de bewering dat het vermijden van pap in strijd is met de traditionele cultuur: dat is volslagen onzin.
In Yuan Mei's verhandeling Suyuan Shidan uit de Ming-dynastie worden meer dan 300 gerechten beschreven die tussen de 14e en het midden van de 18e eeuw in heel China populair waren. Grofweg waren dit 170 vleesgerechten en 103 vegetarische gerechten, bestaande uit gangbare granen, meloenen, groenten, gevogelte en visproducten.Witte congee is slechts één van de driehonderd gerechten – kan het echt representatief zijn voor de traditionele eetcultuur?
Het argument tegen congee als ontbijt gaat niet over het afwijzen van de consumptie ervan – wat sowieso nauwelijks haalbaar is – maar benadrukt dat het ontbijt voedzaam en evenwichtig moet zijn. Witte congee alleen biedt simpelweg niet voldoende voedingsstoffen. Dat is de kern van de zaak. Evenwichtige voeding is een volksgezondheidsprobleem dat met de moderne vooruitgang is ontstaan, maar sommigen blijven beperkt door voedingsvoorkeuren, zoals een voorliefde voor vet-, suiker- en zoutrijk voedsel.
Daarom moeten we, in plaats van te debatteren over het al dan niet eten van pap als ontbijt, gezamenlijk manieren zoeken om ongezonde, onevenwichtige eetgewoonten te corrigeren en meer voedzame ingrediënten in onze maaltijden op te nemen. Sla in ieder geval het ontbijt niet over.
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved