Neden bazı genç kızlar, babaları yaşında erkeklere aşık olurlar? Bu gerçek bir sevgi mi, yoksa onun varlığı daha derin bir özlemi mi gideriyor? Bu gerçek bir hayranlık mı, yoksa bilinçaltı güvensizlikten dolayı bir telafi mi arıyor?
Psikoloji, en çok arzuladığınız şeyin en çok ihtiyacınız olan şey olduğunu öne sürer. Ancak gerçekte, en derin arzular genellikle en büyük hayal kırıklıklarına yol açar. Bir tıbbi psikoloji danışmanının analizini dinleyelim:
[Psikolojik Analiz]
Juanzi, Ulusal Seviye 1 Psikolojik Danışman:
Bu tür genç kadınlar bilinçaltında baba figürüne benzeyen romantik partnerler ararlar ve bu ilkel arzuyu bırakmaları zordur. Belki de kendi babalarıyla ilgili deneyimleri olmadığı için, özlemleri genellikle fantezilerden kaynaklanır. Sonuç olarak, gerçek hayattaki figürler genellikle bu fantezilerden sapar ve hayal kırıklığına yol açar.
Onunla tanıştıktan sonra, çocukluğunda babasının sevgisinden mahrum kaldığını telafi ettiğini hissediyorsa, aşk bulmaktan ziyade içsel boşluğunu dolduracak bir partner bulduğunu söylemek daha doğru olur. Telafi ve aşk çoğu zaman benzer görünebilir, ancak özleri temelden farklıdır: aşk üretkendir, telafi tüketicidir; aşk proaktiftir, telafi reaktiftir; aşk vermektir, telafi almaktır.
Aşk, ancak sağlıklı bir kişilik içinde üretken bir güç haline gelebilir.Bana aşk ver, senin aşkın içimde daha fazla aşk uyandırır. Tersine, onu sadece içsel ihtiyaçlarının telafisi olarak görürse, o telafiyi sadece 'zevk almak' tuzağına düşme, karşılığını vermeyi unutma veya ihmal etme riskiyle karşı karşıya kalır.
Kişiliği tam olarak oluşmamış olduğu için, içsel aşk gücünden yoksundur. Bu nedenle, başlangıçta onu derinden sevse bile, arzuları tatmin oldukça ve zaman geçtikçe, ona olan sevgisi kaçınılmaz olarak azalacaktır;Benzer şekilde, yaş farkları ve çatışan kişilikler nedeniyle onun ona olan sevgisi de kırılabilir. Sonuç olarak, bir zamanlar baba figürüne ömür boyu güveneceğini hayal ettiği şey, bu telafi edici rol ortadan kalktığında derin bir hayal kırıklığına yol açabilir.