Er bestaat geen absoluut vast behandelingsprotocol voor de ziekte van Parkinson
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
De ziekte van Parkinson is een veelvoorkomende neurodegeneratieve aandoening die voorkomt bij mensen van middelbare leeftijd en ouderen. Epidemiologische studies wijzen op een prevalentie van 1,7% onder 65-plussers in China. Met de groeiende middelbare en oudere bevolking van het land zal het aantal gevallen van Parkinson naar verwachting verder stijgen, wat aanzienlijke aandacht vereist.
Waarom treedt de ziekte van Parkinson op? Wat zijn de belangrijkste symptomen?
Volgens de huidige inzichten is de ziekte van Parkinson het gevolg van de progressieve degeneratie van dopaminerge neuronen in de substantia nigra en de vorming van Lewy-lichaampjes. Dit leidt tot een verminderde dopamine-neurotransmissie in de striatale gebieden van de hersenen en een onbalans tussen dopamine- en acetylcholine-neurotransmitters.De symptomen omvatten zowel motorische als niet-motorische verschijnselen. Motorische symptomen zijn onder meer tremor, rigiditeit, bradykinesie en posturale instabiliteit. Niet-motorische symptomen omvatten slaapstoornissen (slapeloosheid, REM-slaapgedragsstoornis, overmatige slaperigheid overdag en rusteloze benen syndroom),zintuiglijke stoornissen (hyposmie, pijn of gevoelloosheid), autonome disfunctie (constipatie, urinewegstoornissen, orthostatische hypotensie) en cognitieve/psychiatrische stoornissen (depressie, angst, hallucinaties, waanideeën, dwangmatige impulsiviteit, cognitieve achteruitgang, dementie).
Behandelingsmodaliteiten voor de ziekte van Parkinson
De huidige therapeutische benaderingen omvatten farmacologische interventies, chirurgische ingrepen, botulinetoxinetherapie, bewegingsprogramma's, psychologische interventies en zorgmanagement.Farmacotherapie dient als primaire behandeling in de vroege stadia van de ziekte van Parkinson, terwijl chirurgische ingrepen een effectieve aanvulling vormen wanneer medicatie ontoereikend blijkt te zijn. Botulinetoxine-injecties bieden een haalbare oplossing voor het behandelen van lokale spasticiteit en dystonie. Oefening en revalidatietherapie, psychologische interventie en zorgondersteuning zijn toepasbaar gedurende het hele verloop van de behandeling van de ziekte van Parkinson.Daarom kan, wanneer de klinische omstandigheden dit toelaten, de oprichting van multidisciplinaire teams bestaande uit specialisten in neurologie, functionele neurochirurgie, neuropsychologie, revalidatie en zelfs huisartsen in de gemeenschap, Parkinsonpatiënten effectiever behandelen en begeleiden, wat grotere voordelen oplevert voor symptoomverbetering en een betere kwaliteit van leven.
Farmacologische behandeling van de ziekte van Parkinson
Farmacologische behandeling moet onmiddellijk na de diagnose in de vroege stadia van de ziekte van Parkinson worden gestart. Dit verbetert niet alleen de symptomen effectiever, maar vertraagt ook de progressie van de ziekte.De behandeling moet gebaseerd zijn op evidence-based medicine, met de nadruk op individualisering. De medicatie varieert naargelang de overheersende symptomen van elke patiënt (voornamelijk tremor of voornamelijk rigiditeit en bradykinesie) en moet uitgebreid rekening houden met de ernst van de ziekte, de leeftijd bij het begin, de werkstatus, de aanwezigheid van cognitieve stoornissen of comorbiditeiten, mogelijke bijwerkingen van geneesmiddelen, de voorkeuren van de patiënt en de financiële draagkracht.Vroegtijdige behandeling omvat doorgaans monotherapie, hoewel een laaggedoseerde combinatietherapie met twee geneesmiddelen met verschillende werkingsmechanismen kan worden toegepast om de werkzaamheid te optimaliseren, de duur van het effect te verlengen en de incidentie van bijwerkingen en motorische complicaties te verminderen.In het midden- tot late stadium van de ziekte van Parkinson worden de klinische verschijnselen complexer, onder invloed van zowel de voortgang van de ziekte als factoren zoals bijwerkingen van medicatie of motorische complicaties. De behandeling moet prioriteit blijven geven aan het verbeteren van motorische symptomen, terwijl ook bepaalde motorische complicaties en niet-motorische symptomen effectief moeten worden behandeld.
Niet-motorische symptomen kunnen in elk stadium van de ziekte van Parkinson optreden. Bepaalde verschijnselen, zoals hyposmie, REM-slaapgedragsstoornis, constipatie en depressie, kunnen voorafgaan aan motorische symptomen of fluctueren samen met motorische fluctuaties, wat de kwaliteit van leven van patiënten aanzienlijk kan aantasten. Daarom is het naast de beheersing van motorische symptomen ook essentieel om niet-motorische symptomen te behandelen.
Wanneer is een chirurgische ingreep nodig?
De ziekte van Parkinson in een vroeg stadium reageert opmerkelijk goed op medicatie, een periode die de "wittebroodsweken" van de medicamenteuze behandeling wordt genoemd en die doorgaans 4 tot 5 jaar duurt. Naarmate de ziekte vordert, neemt de werkzaamheid van de medicatie aanzienlijk af of kunnen er ernstige symptoomschommelingen of dyskinesieën optreden, waardoor een chirurgische ingreep noodzakelijk wordt. Diepe hersenstimulatie (DBS),algemeen bekend als een 'hersenenpacemaker', omvat het implanteren van stimulerende elektroden in specifieke neurale kernen of hersengebieden. Door middel van gepulseerde elektrische stimulatie moduleert het de functie van deze kernen of gebieden om de symptomen te verlichten. Vanwege het minimaal invasieve karakter, het veiligheidsprofiel en de aanpasbaarheid is het de belangrijkste chirurgische ingreep voor de ziekte van Parkinson geworden. Het verbetert de motorische symptomen aanzienlijk, verhoogt de kwaliteit van leven van patiënten en stelt hen in staat een tweede 'wittebroodsweken'-periode te ervaren.Preoperatieve beoordeling is cruciaal voor het bepalen van de geschiktheid voor een operatie, het evalueren van risico's, het identificeren van optimale doelwitten en het voorspellen van de postoperatieve effectiviteit. Dit wordt doorgaans gezamenlijk uitgevoerd door neurologen en neurochirurgen, waarbij indien nodig anesthesisten en radiologen worden betrokken.DBS-chirurgie moet worden uitgevoerd door een ervaren neurochirurg, waarbij de nauwkeurige plaatsing van de elektrode de meest cruciale factor voor succes is. Chirurgen zorgen voor een optimale positionering van de elektrode door middel van intraoperatieve elektrofysiologische monitoring en de subjectieve feedback van de patiënt.Postoperatieve programmering is een andere cruciale stap om gunstige resultaten te bereiken. Hierbij worden het optimale stimulatiecontactpunt en de optimale parameters (geschikte spanning, pulsbreedte en frequentie) geselecteerd om de symptomen zo veel mogelijk te verbeteren en tegelijkertijd de nadelige effecten van de stimulatie tot een minimum te beperken.Artsen kunnen de parameters van de stimulator van de patiënt online op afstand aanpassen, wat gemak biedt voor mensen die ver van ziekenhuizen wonen, slechte vervoersverbindingen hebben of mobiliteitsproblemen ondervinden. Dit vergemakkelijkt een tijdige oplossing van problemen en bleek van onschatbare waarde tijdens de COVID-19-pandemie. Na DBS moeten medicatieregimes doorgaans worden aangepast, waardoor zowel de dosering als de verscheidenheid aan geneesmiddelen mogelijk kan worden verminderd, terwijl de bijwerkingen worden verminderd en de progressie van de ziekte wordt vertraagd.Uitgebreide postoperatieve zorg blijft essentieel en vereist samenwerking met afdelingen zoals revalidatiegeneeskunde, voeding en traditionele Chinese geneeskunde.
Het belang van verpleegkundige zorg
Voor patiënten met de ziekte van Parkinson is, naast gespecialiseerde medicatie en chirurgische ingrepen, wetenschappelijke verpleegkundige zorg van vitaal belang voor het behoud van de kwaliteit van leven. Dergelijke zorg biedt vaak aanvullende therapeutische voordelen bij het effectief beheersen van de voortgang van de ziekte en het verlichten van symptomen; het vermindert ook aanzienlijk het risico op bijwerkingen zoals aspiratie of vallen. Uitgebreide verpleegkundige zorg moet zowel motorische als niet-motorische symptomen aanpakken en omvat medicatiebeheer, voedingszorg, psychologische ondersteuning en revalidatietraining.Patiënten moeten worden voorgelicht over het gebruik van medicatie en voorzorgsmaatregelen om bijwerkingen te voorkomen. Er moeten op maat gemaakte voedingsschema's worden ontwikkeld om de voedingsstatus te verbeteren en symptomen zoals constipatie te verlichten. Het psychisch welzijn moet onmiddellijk worden beoordeeld en er moet positieve begeleiding worden geboden om negatieve emoties te reguleren en de kwaliteit van leven te verbeteren. Er moet worden samengewerkt met familieleden om revalidatieoefeningen aan te moedigen, waardoor de motorische functie behouden blijft en het vermogen tot zelfzorg wordt verbeterd.
Er bestaat geen universeel vast behandelprotocol voor de ziekte van Parkinson, aangezien de individuele behoeften van patiënten sterk verschillen. Bovendien veranderen de therapeutische behoeften van dezelfde patiënt in verschillende stadia van de ziekte. Wetenschappers over de hele wereld blijven zoeken naar verbeterde behandelmethoden. Naast de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen zijn doorbraken op het gebied van gentherapie en neurale stamceltransplantatie veelbelovend voor het bieden van superieure behandelingsopties aan Parkinsonpatiënten in de toekomst.
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved