İnsanlar belirli bir özelliğe sahiptir: hayatımızın bazı yönlerini alışkanlık haline getiririz. Sevgililer aniden ayrıldıklarında, bu durum derin bir yönelim bozukluğuna neden olur ve kişi sürekli olarak hayati bir şeyin eksik olduğunu hisseder.
Kadınlar ilk başta sanki gökyüzü başlarına yıkılmış gibi hissederler. Bir süre ağladıktan sonra, kararlılıklarını toplar ve onun koruması olmadan bağımsız bir şekilde yaşamaya ve kendilerine özenle bakmaya karar verirler.Kadınlar kırılgan görünebilir, ancak içlerinde bir dayanıklılık vardır. Ayrılığın acısı, yanlış kişiyi sevdiklerini kabul etmelerini ve bir daha geriye bakmamaya yemin etmelerini sağlar.
Erkekler ise farklı tepki gösterir. Başlangıçta, uzun zamandır kaybolmuş olan özgürlük ve rahatlık hissini, her türlü kısıtlamadan kurtulmuş olarak hissederler. Ancak erkekler kolayca gözyaşı dökmezler; duygularını nadiren gösterir, her şey yolundaymış gibi davranırlar. Ancak çoğu erkek, derin ve kalıcı duygular besler ve genellikle gece geç saatlerde içki içerek kederlerini unutmaya çalışır.Elbette, onlar da çürüme ve kayıp hissi yaşarlar. Sokakta birlikte yürüyen çiftleri görmek gözlerini yaşartabilir. Bir erkeğin sadece bir kez gerçekten aşık olduğu söylenir; ayrılıktan sonra, başka bir kadına karşı bir daha asla o kıvılcımı hissetmeyebilir. Derinlerde, seni unutamaz, belki de ömür boyu senin anılarına tutunur.