Mężczyźni zwykle ukrywają swoją czułość, nawet między ojcami a synami. Amerykański film „My Father the Judge” nie tylko ma wciągającą fabułę, ale także stanowi doskonały przykład komunikacji emocjonalnej między ojcami a synami.Wiele lat później Hank zostaje odnoszącym sukcesy adwokatem, ale nadal pozostaje w konflikcie z ojcem. Rzadko wraca do domu i wydaje się, że chce zerwać wszelkie więzi. W oczach Hanka jego ojciec jest zimny, wybuchowy i bezduszny.
Po śmierci matki Hank wraca do domu na pogrzeb. Tego samego wieczoru jego ojciec śmiertelnie uderza drobnego przestępcę, którego wcześniej skazał. Oskarżony o morderstwo, Hank postanawia zostać i bronić ojca.
Ojciec nadal gardzi synem, nalegając na zatrudnienie niedoświadczonego prawnika zamiast własnego syna, utalentowanego adwokata, który nigdy nie przegrał sprawy. Uparcie ojca nie ustępuje, a relacje między ojcem a synem pozostają napięte.Między ojcem a synem wybuchła ostra konfrontacja, ujawniając lata tłumionej niechęci. Ojciec oskarżył syna o popełnienie serii „przestępstw” w okresie dorastania, które zaszkodziły rodzinie i przyniosły mu wstyd; syn oskarżył ojca o pogardę i nieuznawanie jego zasług.
W poszukiwaniu prawdy ojciec i syn stopniowo zbliżali się do siebie. Przyjechała córka Hanka, a jego ojciec zabawiał wnuczkę opowiadając jej historie i grając z nią w gry, ujawniając swoją czułą stronę. Scena, w której Hank pomaga swojemu starszemu ojcu w kąpieli, była bardzo wzruszająca.
W sądzie ojciec ujawnił prawdę: kiedy młody bandyta popełnił swoje pierwsze przestępstwo, ojciec dostrzegł w nim cień Hanka i postanowił go uratować, skazując go na zaledwie 30 dni więzienia. Kiedy bandyta nie okazał skruchy i po zwolnieniu popełnił kolejne morderstwo, ojciec skazał go na 20 lat więzienia. Od tego momentu stał się bardziej oschły wobec własnego syna, ponieważ myśl o nim przypominała mu o tym młodym bandycie...„Widzę w nim ciebie” – mówi do swojego syna, obecnie adwokata Hanka. A dlaczego potrącił i zabił młodego bandytę w dniu pogrzebu swojej żony? Bandyta groził, że nasika na jej grób. To sprowokowało pogrążonego w żałobie starca – już osłabionego chemioterapią w zaawansowanym stadium raka, która wpływała na jego samokontrolę – do chwilowego impulsu, który kosztował życie bandytę.
Jesteśmy tu świadkami zderzenia uczuć rodzinnych z zasadami prawa, walki między emocjami a rozsądkiem. Ojciec, zawsze bezstronny stróż prawa, pozwolił, by ojcowska miłość splatała jego prywatne uczucia z obowiązkami publicznymi.
Przypominam sobie komentarz jednego z widzów: „W nim widziałem ciebie”. Przypomniało mi to mojego ojca, nauczyciela, który był niezwykle surowy wobec swoich uczniów, niemal bezduszny w wielu sprawach. Jednak podczas egzaminów wstępnych na uniwersytet często wychodził z siebie, aby pomóc nieostrożnym kandydatom. Na pierwszym roku studiów powiedział mi, że robił to, ponieważ widział w tych kandydatach swojego syna, zaniepokojonego egzaminami. Każda chwila, w której serce ojca mięknie, niesie ze sobą głęboką miłość...”.
Dzięki pełnej pasji obronie Hanka ława przysięgłych uznała go za niewinnego morderstwa. Stary sędzia został skazany jedynie za nieumyślne spowodowanie śmierci. Cierpiący na nieuleczalnego raka, po sześciu miesiącach więzienia został zwolniony warunkowo ze względów zdrowotnych. Jego ostatnie słowa do syna Hanka brzmiały: „Jesteś najlepszym prawnikiem, jakiego znam”.
Hank czekał na tę pochwałę dziesiątki lat, otrzymując ją dopiero przy łóżku śmierci ojca. Czy komplement przyszedł zbyt późno?
Dzieci nieuchronnie popełniają błędy, gdy dorastają. Istnieją dwie przeciwstawne filozofie wychowawcze: jedna krytykuje ich błędy, surowo je karci, a nawet karze, wymagając poprawy; druga dostrzega ich mocne strony, chwali je i motywuje, zachęcając do dobrowolnej poprawy.Surowy ojciec Hanka stosował pierwsze podejście, podczas gdy my opowiadamy się za drugim. Nawet dorośli lubią pochwały, a co dopiero dzieci. Nawet dorośli popełniają błędy, a co dopiero dzieci. Niezmiennie staramy się bardziej pilnie i dążymy do dobra i piękna poprzez pochwały, a nigdy poprzez kary, pogardę lub wrogość.Rodzice powinni częściej chwalić swoje dzieci, dostrzegając ich zalety.
Film wyraźnie pokazuje miłość między ojcem a synem. Jednak z powodu uporu i troski o „twarz” wybrali konfrontację zamiast wcześniejszego wyrażenia swoich uczuć i otwarcia się przed sobą. Mężczyźni są głęboko zatrute „wizerunkiem twardziela” – kiedy nadchodzi czas, aby odpuścić, odpuśćcie! Ciepło między ojcem a synem nie powinno być ukrywane!