Mannen verbergen gewoonlijk hun tederheid, zelfs tussen vaders en zonen. De Amerikaanse film 'My Father the Judge' heeft niet alleen een boeiende plot, maar dient ook als een uitstekende casestudy voor emotionele communicatie tussen vaders en zonen.Jaren later is Hank een succesvol advocaat geworden, maar hij blijft vervreemd van zijn vader. Hij komt zelden thuis en lijkt vastbesloten alle banden te verbreken. In de ogen van Hank is zijn vader koud, humeurig en harteloos.
Na de dood van zijn moeder keert Hank terug naar huis voor de begrafenis. Diezelfde avond doodt zijn vader een kleine crimineel die hij eerder had veroordeeld. Hank wordt beschuldigd van moord en besluit te blijven om zijn vader te verdedigen.
De vader blijft minachtend tegenover zijn zoon en staat erop een onervaren advocaat in te huren in plaats van zijn eigen zoon, een ervaren advocaat die nog nooit een zaak heeft verloren. De koppigheid van de vader houdt aan en de relatie tussen vader en zoon blijft gespannen.Er ontstond een heftige confrontatie tussen vader en zoon, waarbij jaren van opgekropte wrok aan het licht kwamen. De vader beschuldigde zijn zoon ervan de familie te schande te hebben gemaakt door zijn jeugdige "misdaden"; de zoon hekelde de minachting van zijn vader en beweerde dat hij zijn eigen verdiensten niet erkende.
Terwijl ze op zoek waren naar de waarheid, kwamen vader en zoon geleidelijk dichter bij elkaar. De dochter van Hank kwam op bezoek en zijn vader vermaakte zijn kleindochter met verhalen en spelletjes, waardoor een tedere kant van Hank naar voren kwam. Een scène waarin Hank zijn bejaarde vader helpt met baden was zeer ontroerend.
In de rechtbank onthulde de vader de waarheid: toen de jonge misdadiger zijn eerste misdrijf pleegde, zag hij de schaduw van Hank in hem en probeerde hij hem te redden door hem slechts 30 dagen gevangenisstraf op te leggen. Toen de misdadiger geen berouw toonde en na zijn vrijlating opnieuw moordde, veroordeelde hij hem tot 20 jaar gevangenisstraf. Vanaf dat moment werd hij koeler tegenover zijn eigen zoon, omdat hij bij het denken aan zijn zoon aan die jonge misdadiger moest denken... ""Ik zie jou in hem", zegt hij tegen zijn zoon, die nu Hank de advocaat is. Waarom reed hij op de begrafenisdag van zijn vrouw de jonge misdadiger aan en doodde hem? De misdadiger had gedreigd op haar graf te urineren. Dit provoceerde de door verdriet verslagen oude man – die al verzwakt was door chemotherapie tegen kanker in een vergevorderd stadium, waardoor zijn zelfbeheersing was aangetast – tot een impulsieve daad die het leven van de misdadiger kostte.
Hier zijn we getuige van de botsing tussen familiale genegenheid en juridische principes, de strijd tussen emotie en rede. Een vader die altijd gerechtigheid hoog in het vaandel had staan, liet nu vaderlijke liefde de grenzen tussen persoonlijk verdriet en publieke plicht vervagen.
Ik herinner me een opmerking van een kijker: "'In hem zag ik jou.' Dit deed me denken aan mijn vader, een leraar die extreem streng was voor zijn leerlingen, in veel opzichten bijna gevoelloos. Maar tijdens mijn toelatingsexamens voor de universiteit deed hij vaak zijn best om onzorgvuldige kandidaten te helpen. In mijn eerste jaar op de universiteit vertelde hij me dat hij dit deed omdat hij in die kandidaten zijn eigen zoon zag, die zich zorgen maakte over de examens. Elk moment waarop het hart van een vader verzacht, draagt diepe liefde in zich..."
Dankzij de gepassioneerde verdediging van Hank achtte de jury hem niet schuldig aan moord. De oude rechter werd alleen veroordeeld voor doodslag. Hij leed aan terminale kanker en werd na zes maanden gevangenisstraf op medische gronden vrijgelaten. Zijn laatste woorden aan zijn zoon Hank waren: "Je bent de beste advocaat die ik ooit heb gekend."
Hank had tientallen jaren op deze lof gewacht en kreeg die pas op het sterfbed van zijn vader. Kwam het compliment te laat?
Kinderen maken onvermijdelijk fouten terwijl ze opgroeien. Er bestaan twee tegengestelde opvoedingsfilosofieën: de ene bekritiseert hun fouten, berispt hen streng, straft hen zelfs en eist correctie; de andere erkent hun sterke punten, prijst en motiveert hen en moedigt vrijwillige verbetering aan.Hanks strenge vader hanteerde de eerste benadering, terwijl wij de tweede voorstaan. Zelfs volwassenen genieten van lof, laat staan kinderen. Zelfs volwassenen maken fouten, laat staan kinderen. We streven altijd harder en zoeken naar het goede en het mooie door middel van lof, nooit door middel van straf, minachting of vijandigheid.Ouders zouden hun kinderen meer moeten prijzen en hun deugden moeten erkennen.
De film geeft een duidelijk beeld van de liefde tussen vader en zoon. Maar door koppigheid en bezorgdheid over hun 'gezicht' kozen ze voor confrontatie in plaats van hun genegenheid eerder te uiten en hun hart eerder voor elkaar te openen. Mannen zijn diep vergiftigd door het 'stoere imago' – als het tijd is om los te laten, laat dan los! De warmte tussen vader en zoon mag niet worden verborgen!