Yookers, przestańcie się oszukiwać. Poszukajcie swojego prawdziwego ja i zacznijcie od nowa.
Kluczowa obserwacja: W szczytowym momencie swojej kariery, po osiągnięciu skromnego sukcesu jako kluczowi pracownicy, dobrowolnie proszą o „emeryturę”. Chociaż są młodzi i pełni energii, chętnie opuszczają biuro, aby wrócić do domu i rozpocząć poszukiwanie nowego siebie...Podczas gdy wielu profesjonalistów debatuje nad „wiekiem emerytalnym 65 lat”, a świeżo upieczeni absolwenci martwią się o zapewnienie sobie „stabilnego zatrudnienia”, grupa „młodych emerytów” dobrowolnie rezygnuje z uprzywilejowanej kariery, aby przejść na wcześniejszą emeryturę. Zjawisko to nieuchronnie przyciąga uwagę społeczeństwa. „W młodości wymieniamy zdrowie na bogactwo, a w starości bogactwo na zdrowie. Jednak bogactwa nigdy nie jest wystarczająco dużo, a zdrowia nie można kupić”.„Z takim nastawieniem termin „nowy emerytalizm” wkroczył do życia wielu ludzi.
Ta nowa filozofia życia jest propagowana przez grupę „yookers” – często doświadczonych pracowników umysłowych, którzy dobrowolnie wstrzymują swoją szybką karierę, aby wygospodarować więcej czasu dla siebie. Biorą dłuższe przerwy lub rozpoczynają długo wyśnioną nową drogę życia. Nie są już tylko maszynami do pracy, ale starają się samodzielnie kontrolować tempo swojego życia.Rezygnacja z pracy: odkrywanie siebie na nowo, aby zacząć od nowa 32-letnia Zhou Yang cieszy się obecnie spokojnym życiem w Australii, rozkoszując się wolnością od pracy. Kto by pomyślał, że zaledwie kilka miesięcy wcześniej była zasypana stosami dokumentów i miała pod oczami cienie od pracy dzień i noc?
Zhou Yang pracowała wcześniej w firmie księgowej w Hangzhou. Dla wielu zajmowała godną pozazdroszczenia pozycję jako pracownik umysłowy ze stabilną, dobrze płatną pracą. Jednak, co zaskakujące, zdecydowała się zrezygnować z pracy u szczytu kariery – co sama nazywa „wczesną emeryturą”.
Od dzieciństwa, przez szkołę podstawową, studia i poszukiwanie pracy, Zhou Yang była wzorową córką, która rzadko sprawiała rodzicom zmartwień.Po wejściu na rynek pracy Zhou całkowicie poświęciła się karierze, pracując codziennie przez wiele godzin. W ciągu kilku lat awansowała na stanowisko kierownika średniego szczebla w swojej firmie.
W lutym tego roku Zhou nagle zrezygnowała z pracy, spakowała walizki i wyjechała sama do Australii, aby kontynuować naukę. Ta decyzja zaskoczyła jej otoczenie, w tym rodziców: „W dzisiejszym społeczeństwie panuje ostra konkurencja. Znalezienie dobrej pracy nie jest łatwe!”.
Zhou Yang doskonale zdawała sobie sprawę z zakłopotania innych. „Czy te wszystkie lata wysiłków poszły na marne?” „Nie jestem już młoda – jeśli będę studiować jeszcze przez kilka lat, czy po powrocie będę w stanie konkurować z młodszymi absolwentami?”. Takie myśli wielokrotnie pojawiały się w jej głowie. Dopiero po przeczytaniu internetowych relacji pracowników umysłowych, których zdrowie, życie rodzinne i ogólne samopoczucie ucierpiały z powodu pracy pod ogromną presją, podjęła decyzję.
„Patrząc wstecz, ostatnie lata były dość wyczerpujące” – wspomina Zhou Yang. Kiedy po raz pierwszy weszła na rynek pracy, była bardzo zmotywowana, wierząc, że osiągnięcie sukcesu zawodowego i zdobycie uznania są jej ostatecznymi celami. Każdej nocy wracała do domu w blasku księżyca, wychodziła do pracy przed świtem i często pracowała w weekendy, pozostawiając sobie niewiele czasu dla siebie.
Zhou Yang szczerze przyznała, że pozostawanie samotną w wieku 32 lat było kolejnym istotnym czynnikiem, który wpłynął na jej odejście. „Poświęcanie całej energii pracy oznaczało zaniedbywanie wielu innych aspektów życia. Wcześniej tego nie zauważałam, ale po ukończeniu trzydziestu lat widok rówieśników z dziećmi sprawiał, że czułam się dość przygnębiona”.
W Australii Zhou Yang poznała wielu nowych przyjaciół. Kiedy nie uczęszczają na zajęcia, wspólnie zwiedzają kraj samochodem.Rozmawiając o planach na przyszłość, Zhou Yang uważa, że nie może pozostawać bezrobotna w nieskończoność, traktując swoją obecną sytuację jako tymczasową przerwę. „W tym okresie w pełni zdałam sobie sprawę, że nie można uciekać od pracy, ale trzeba nauczyć się równoważyć pracę i życie, szukając własnej drogi w rzeczywistości”.
Refleksja: zdrowie i więzi rodzinne też mają znaczenie
„Emerytura nie ma nic wspólnego z wiekiem; przejdź na emeryturę, kiedy chcesz. Emerytura nie ma nic wspólnego z karierą; pracuj, kiedy chcesz.Emerytura nie jest końcem życia, ale początkiem nowego rozdziału”. To motto Youke. Dla nich wartość zdrowia, więzi rodzinnych, przyjaźni i wolności przewyższa obecnie wartość pieniędzy. Pływanie, ćwiczenia i czytanie w ciągu dnia, oglądanie telewizji z żoną i granie w gry z synem wieczorem – tak wygląda codzienność Yang Dong od czasu „przejścia na emeryturę”.Zbliżający się do czterdziestki Yang Dong był wcześniej kierownikiem działu kadr w zagranicznej firmie. Po ponad dziesięciu latach ciężkiej pracy nie martwił się już o wynagrodzenie ani środki do życia. Jedynym zmartwieniem było to, że pochłonięty codzienną pracą rzadko znajdował czas, aby naprawdę się zatrzymać i spędzić wartościowe chwile z żoną i dzieckiem, nie miał też zbyt wielu okazji, aby żyć tak, jak tego pragnął.„Wynagrodzenie było oczywiście wysokie, ale czasami czułem się jak maszyna pracująca bez przerwy, bez możliwości zatrzymania się i złapania oddechu”. Od czasu „przejścia na emeryturę” Yang Dong poświęcił się samodoskonaleniu i kontemplacji. Jeśli chodzi o przyszłość, przyznaje, że jeszcze nie zastanawiał się nad nią zbytnio. „Teraz w pełni cieszę się życiem. Wcześniej tak bardzo skupiałem się na pracy, że zaniedbałem swoje zdrowie i rodzinę. Teraz nie jest jeszcze za późno, aby to nadrobić”.
W obliczu intensywnej pracy i wysokiego poziomu stresu wielu pracowników umysłowych odczuwa potrzebę wcześniejszego przejścia na emeryturę. Badanie przeprowadzone przez duży portal internetowy wykazało, że 82% pracowników umysłowych zazdrości osobom, które przeszły na wcześniejszą emeryturę, i rozważa podjęcie podobnej decyzji.
„Gdyby okoliczności na to pozwalały, ja również wybrałbym emeryturę. Zdrowie i szczęście są ważniejsze niż zarabianie pieniędzy”.W przeszłości byliśmy przyzwyczajeni do pracy przez dziesiątki lat, a następnie przejścia na emeryturę w określonym wieku. Ale życie należy do nas i mamy wiele możliwości wyboru. Jeśli to konieczne, nie ma nic złego w zrobieniu sobie przerwy w połowie drogi”. „Długotrwałe wyczerpanie i ogromna presja nie zwiększają wydajności ani kreatywności. Decyzja o wycofaniu się i uwolnieniu się od tego jest nowym podejściem”. Komentarze internautów odzwierciedlają nastroje pokolenia „yooke”.
Internauci „Kindred Spirits” twierdzą, że dzisiejsza młodzież nie powinna ani przyjmować wiecznego wzdychania swoich rodziców po osiągnięciu wieku 60 lat, ani znosić upokorzenia związanego z odrzuceniem przez pracodawców. Zamiast tego powinni dążyć do bardziej autonomicznych i proaktywnych wyborów życiowych – nie po to, aby unikać pracy, ale aby uczynić ją bardziej radosną i znaczącą.
Internauci „Drifting”, pracownik umysłowy, który zdecydował się na wcześniejszą emeryturę, opisał swoje dawne życie jako „samą pracę i brak życia”. „Kiedy przyjaciele zapraszali mnie na spotkania, byłem albo w podróży służbowej, albo pracowałem w nadgodzinach. W końcu przestali mnie zapraszać – prawie straciłem wszystkich przyjaciół”. Odkąd zdecydował się na „emeryturę”, poświęca dużo czasu rodzinie, obowiązkom domowym, spotkaniom towarzyskim, tańcom, fitnessowi i podróżom.
„Na pierwszy rzut oka te dni bez pracy wydają się cudownie beztroskie. Ale po pewnym czasie, kiedy naprawdę się ustatkujesz, odczuwasz pustkę i zdajesz sobie sprawę, że Twoja początkowa decyzja była raczej pochopna...” – zastanawia się „Drifting”.
Aspiracja: piękno radosnej pracy
Chociaż wcześniejsza „emerytura”, aby cieszyć się życiem, wydaje się idealnym wyborem, niekoniecznie sprawia, że życie staje się bardziej satysfakcjonujące.
Podczas wywiadów stało się jasne, że wielu postrzega tę nową filozofię emerytury jako odzwierciedlenie zmieniających się wartości miejskich, gdzie zdrowie, więzi rodzinne, przyjaźnie i wolność osobista mają większe znaczenie. Tymczasowa przerwa jest postrzegana jako przygotowanie do silniejszego powrotu w przyszłości. Jednak wiele głosów sprzeciwia się temu, twierdząc, że wcześniejsza emerytura stanowi zmarnowany kapitał ludzki, jest społecznie nieodpowiedzialna i dla większości młodych ludzi jest nierealistyczną ścieżką.
Lin Yijing należała kiedyś do tej grupy osób przechodzących na wcześniejszą emeryturę. W tamtym czasie pracowała jako sekretarka administracyjna w zagranicznej firmie w Szanghaju, gdzie była bardzo ceniona przez swojego szefa. Jednak ogromna presja w pracy skłoniła ją do podjęcia decyzji o wcześniejszej „emeryturze”.
„Początkowo życie w domu wydawało się cudownie komfortowe. Jednak z czasem stopniowo pojawiło się poczucie braku równowagi”„Lin Yijing wspominała. Jej mąż kontynuował karierę, a jej przyjaciele byli zajęci własną pracą. Stopniowo czuła się odłączona od społeczeństwa, spędzając dni bez celu, ogarnięta pustką i samotnością. W rezultacie zaczęła rozważać powrót do pracy. Jednak znalezienie stanowiska porównywalnego z poprzednim okazało się trudne. Po miesiącach starań w końcu znalazła skromną posadę w małej firmie.
Obecnie Lin Yijing wydaje się bardziej zrównoważona. Uważa, że zjawisko „wcześniejszej emerytury” odzwierciedla jedynie zmęczenie pracą i niekoniecznie oznacza faktyczne przejście na emeryturę. Szczególnie w dzisiejszym środowisku charakteryzującym się ostrą konkurencją „wcześniejsza emerytura” nie jest mądrym wyborem.„Odejście oznacza bezrobocie. Powrót do poprzedniej pracy jest bardzo trudny i wymaga całkowitego restartu. Jeśli sytuacja finansowa jest napięta, „wcześniejsza emerytura” jest jeszcze mniej wskazana, ponieważ stanowi duże obciążenie dla rodziny”. Sugeruje, że w obliczu dużej presji można dostosować się psychicznie i fizycznie poprzez coroczny urlop lub przedłużone święta państwowe, zamiast decydować się na tak zwaną „emeryturę”.