Het is algemeen bekend dat mannen zich van nature aangetrokken voelen tot mooie vrouwen. Als een getrouwde vrouw echt gelooft dat haar man niet meer om haar uiterlijk geeft en haar verzorging verwaarloost, heeft ze het helemaal mis. Deze perceptie komt voort uit de mannelijke 'lelijke vrouw'-psychologie.
Veel getrouwde vrouwen zullen dit gevoel herkennen: hoe mooi je ook was voor je trouwde, na je huwelijk krijg je nauwelijks nog complimentjes van je man. Hij prijst misschien je huishoudelijke vaardigheden, maar zelden je uiterlijk. Erger nog, hij kan kritiek leveren: "Kleed je niet meer als een vogel. Een volwassen vrouw moet zich waardig en gepast kleden."
Ik herinner me een boek waarin stond: het uiterlijk van een vrouw voor haar dertigste is een geschenk van haar ouders, maar na haar dertigste wordt het gecultiveerd door verzorging."Innerlijke ontwikkeling" voedt gratie en diepgang, terwijl "uiterlijke ontwikkeling" zich richt op uiterlijke schoonheid. Logischerwijs zouden beide elkaar moeten aanvullen, vooral omdat zelfs aangeboren schoonheid niet bestand is tegen de tand des tijds. Maar waarom lijken getrouwde mannen er niet op gebrand te zijn dat hun vrouwen moeite doen voor hun uiterlijk? Is het echt zoals ze beweren: "Zelfs als je schoonheid vervaagt, zal ik je nooit minachten"?
Het is algemeen bekend dat mannen zich van nature aangetrokken voelen tot mooie vrouwen. Het zou een grote vergissing zijn als een getrouwde vrouw de woorden van haar man echt zou geloven, zou denken dat hij oprecht niet meer om haar uiterlijk geeft en daardoor haar uiterlijke verzorging zou verwaarlozen. Want hier speelt niets meer dan de "lelijke vrouw"-psychologie van de man.
Het gezegde "een lelijke vrouw is een schat in huis" is diep geworteld bij getrouwde mannen. Vóór het huwelijk is een man als een jager, altijd op zoek naar de mooiste prooi om zijn ijdelheid te bevredigen. Maar zodra hij deze prijs mee naar huis neemt, voelt hij een gevoel van crisis en probeert hij de schittering ervan te dimmen, op zoek naar tevredenheid in het gewone leven.
Als gevolg daarvan mopperen mannen vaak over de voortdurende uitgaven van hun vrouwen aan cosmetica, kleding en schoenen. Voor hen voldoet een getrouwde vrouw die zich niet kan settelen om haar man te ondersteunen en kinderen op te voeden, maar toch overdreven bezig is met haar uiterlijk, uiteindelijk niet aan het ideaal van een deugdzame vrouw en moeder.
Een vrouwelijke klasgenoot vertrouwde me eens toe dat haar man voortdurend ontevreden leek te zijn over haar uiterlijk. Als ze zich jeugdig en modieus kleedde, bespotte hij haar omdat ze onschuld veinsde. Aanvankelijk geloofde ze dat ze echt niet volwassen genoeg was en gaf ze daarom de voorkeur aan professionele kleding. In werkelijkheid stonden haar pakken haar nooit zo goed als haar modieuze outfits.Pas toen ze op een bijeenkomst de vrouw van een collega zag – gekleed in kniehoge laarzen, een korte rok en een schoudertas met lange band – besefte ze dat een vrouw van in de veertig zo'n kledingstijl kon dragen en er toch jeugdig uit kon zien. Zelf was ze amper dertig. Ze trok haar man aan zijn oor en eiste een verklaring. Hij bekende: "Ik was bang dat je te mooi zou zijn, waardoor ik me ontoereikend zou voelen."
Je zou dus kunnen zeggen dat de "lelijke vrouw"-mentaliteit van een man in wezen een vorm van zelfbehoud is. Maar een vrouw die geen druk uitoefent op haar man, loopt het risico dat hij geleidelijk aan vermoeid raakt en zijn passie voor haar langzaam vervaagt. Door deze "lelijke vrouw"-psychologie aan te vechten, zal hij zich gedwongen voelen om zijn inspanningen om van je te houden te verdubbelen.