Obserwacje wskazują, że przyspieszone tętno matki po płaczu, choć przypomina stan oscylacji przepony, wywołuje diametralnie różne wzorce aktywności płodu. Obecnie zdobyto znaczną wiedzę na temat złożonych szlaków neurohormonalnych łączących matkę i płód.
Pod względem fizjologicznym matka i płód mają nie tylko wspólny mózg i autonomiczny układ nerwowy, ale także odrębne sieci neuronowe i funkcje krążeniowe. Te szlaki neurohormonalne stanowią nieoceniony środek komunikacji emocjonalnej między nimi, pełniąc niezwykle ważną rolę.
Chociaż mózg niewątpliwie kieruje zachowaniem i myślami, procesy te zachodzą w korze mózgowej, zewnętrznej warstwie mózgu.Ponadto warto zauważyć, że wrażenia i myśli przetwarzane w mózgu są przekształcane w emocje w podwzgórzu – które jest bezpośrednio połączone z korą mózgową – a następnie przekształcane w odczucia fizyczne.
Obecnie nie jest jasne, w jakich warunkach układ nerwowy płodu jest najbardziej podatny na pozostałości neurohormonów wydzielanych podczas reakcji stresowych matki, ani też nie wyjaśniono w pełni zmian wywołanych przez te neurohormony.Jednak ostatnie badania wskazują, że podwzgórze płodu, wraz z regulowanym przez nie układem hormonalnym i autonomicznym układem nerwowym, jest najbardziej podatne na takie wpływy. Mechanizmy leżące u podstaw postrzegania emocji matki przez płód pozostają słabo poznane i wymagają dalszych badań naukowych, choć już wzbudziły one znaczne zainteresowanie wśród osób posiadających odpowiednią wiedzę.