Waarnemingen wijzen uit dat de versnelde hartslag van een moeder na huilen, hoewel deze lijkt op de diafragmatische oscillatietoestand, dramatisch verschillende foetale activiteitspatronen induceert. Er is inmiddels veel kennis vergaard over de complexe neurohormonale routes die moeder en foetus met elkaar verbinden.
Fysiologisch gezien hebben moeder en foetus niet alleen een gedeeld brein en autonoom zenuwstelsel, maar ook verschillende neurale netwerken en circulatiefuncties. Deze neurohormonale routes vormen een onschatbaar middel voor emotionele communicatie tussen hen en vervullen een uitzonderlijk belangrijke rol.
Hoewel het brein ongetwijfeld gedrag en gedachten aanstuurt, vinden deze processen plaats in de hersenschors, de buitenste laag van de hersenen.Bovendien is het opmerkelijk dat sensaties en gedachten die in de hersenen worden verwerkt, worden omgezet in emoties in de hypothalamus – die zelf rechtstreeks verbonden is met de hersenschors – en vervolgens worden omgezet in lichamelijke sensaties.
Op dit moment is het nog onduidelijk onder welke omstandigheden het zenuwstelsel van de foetus het meest gevoelig is voor residuele neurohormonen die worden afgescheiden tijdens stressreacties van de moeder, en ook zijn de veranderingen die door deze neurohormonen worden veroorzaakt nog niet volledig opgehelderd.Recent onderzoek wijst er echter op dat de hypothalamus van de foetus, samen met het endocriene en autonome zenuwstelsel dat deze reguleert, het meest gevoelig is voor dergelijke invloeden. De mechanismen die ten grondslag liggen aan de perceptie van de emoties van de moeder door de foetus zijn nog steeds slecht begrepen en vereisen verder wetenschappelijk onderzoek, hoewel ze al veel aandacht en interesse hebben gewekt bij deskundigen.