Hoe moeten ouders op de juiste manier reageren op onredelijke eisen van een kind? Probeer eerst te begrijpen waarom het kind dergelijke eisen stelt. Onredelijke eisen van een kind zijn een test van de grenzen van de ouders. Wanneer kinderen ontdekken dat ze hun ouders onder druk kunnen zetten om onredelijke of oneerlijke eisen in te willigen, leidt dit tot een gewoonte van schuldgevoelens en prikkelbaarheid.Ze voelen dat dit verkeerd is en dat ze meer respect voor hun ouders moeten tonen, maar ze hebben grenzen nodig (net zoals wij allemaal grenzen nodig hebben).
Volwassenen begrijpen grenzen, maar kinderen hebben die van nature niet met hun moeder. Grenzen moeten worden aangeleerd. Zonder begrip van grenzen voelen kinderen zich verloren, weten ze niet wat goed of fout is en gaan ze meer druk uitoefenen, in de hoop onbewust de grenzen van hun ouders te ontdekken.
Ouderschap is in wezen een proces van psychologische communicatie met kinderen – een psychologische strijd. Daarom vereist het een strategische aanpak. Daartoe moet men de persoonlijkheidskenmerken en psychologische eigenschappen van het kind bestuderen om op maat gemaakte strategieën te formuleren.
Laten we in dit verband inspiratie putten uit verschillende methoden om "nee" te zeggen tegen kinderen, samengevat in Howard Gardner's The Art of Changing Minds!
1. Vervang 'nee' door 'je mag'
Psycholoog Dr. Gléran merkt op dat sommige kinderen moeite hebben om de weigering van hun ouders te begrijpen wanneer ze simpelweg 'nee' te horen krijgen. Daarnaast benadrukt mevrouw Lin Wencai van Satir Practical Psychology het onvoorwaardelijk accepteren van de tekortkomingen van een kind: omarm hun gebreken, tolereer hun frequente frustraties en accepteer dat ze misschien nooit aan uw ideaal van perfectie zullen voldoen.Wanneer je het gedrag van je kind aanpakt, is het je belangrijkste taak als ouder om te accepteren, niet om meteen kritiek te leveren.
Als een kind bijvoorbeeld om snoep vraagt en de ouder zegt: "Geen snoep voor het eten", zal dat alleen maar woede uitlokken. In plaats daarvan is het veel waarschijnlijker dat het wordt geaccepteerd als je zegt: "Ja, je mag snoep na het eten. Laten we nu een appel eten."
2. Leg geduldig uw gevoelens uit
Professor Ray Thompson, een geschillenexpert aan de Northwestern University, adviseert om kinderen geduldig uit te leggen waarom hun gedrag verontrustend is. Als een kind bijvoorbeeld herhaaldelijk op de eettafel bonkt, kan een ouder zeggen: "Als je zo bonkt, beschadig je de tafel en dat maakt me verdrietig."Wil je alsjeblieft stoppen met bonken?
Redeneren met kleintjes lijkt misschien zinloos, maar het helpt kinderen echt te begrijpen dat hun gedrag invloed heeft op anderen en dat ze moeten leren rekening te houden met de gevoelens van anderen.
3. Bied kinderen een keuze tussen twee opties
Lerner, directeur van Parenting Resources bij een gerenommeerde Amerikaanse non-profitorganisatie, stelt dat kinderen door hen keuzes te geven het gevoel krijgen dat ze "macht" hebben om de situatie te beheersen.
Door 1- tot 3-jarigen aan te moedigen om eenvoudige keuzes te maken, wordt hun onafhankelijkheid gestimuleerd. Overweldig ze echter niet met te veel opties; voor peuters en kleuters zijn twee keuzes voldoende. Bijvoorbeeld: "Je mag de bal binnen rollen, maar buiten gooien."Wat zou jij kiezen?
4. Geef zelf het goede voorbeeld en leg uit
Clarie, auteur van No Spanking, No Spoiling en opvoedingsdeskundige, merkt op dat sommige kinderen hardnekkig irritant gedrag vertonen, simpelweg omdat ze zich niet bewust zijn van alternatieve handelingen.
In dergelijke gevallen moeten ouders alternatief gedrag demonstreren en uitleggen. Als de tweejarige Henry bijvoorbeeld de gewoonte heeft om zijn zusje te porren, kunnen ouders hem aanmoedigen met "Geef je zusje een kusje" of soortgelijke aanwijzingen. De volgende keer zal de kleine Henry begrijpen hoe hij op de juiste manier moet reageren.