Urineweginfecties zijn infecties van de urinebuis en de blaas. De urinebuis is het kanaal waardoor urine van de blaas naar buiten het lichaam wordt afgevoerd. Omdat de urinebuis en de blaas nauw met elkaar verbonden zijn, stijgen urinebuisontstekingen vaak op en veroorzaken ze een blaasontsteking. Urineweginfecties worden veroorzaakt door Escherichia coli-bacteriën, die zich in de vagina nestelen en de urinebuis binnendringen. Deze bacteriën zijn bij alle vrouwen aanwezig. Mannen kunnen deze aandoening ook krijgen, hoewel dit relatief zeldzaam is; urineweginfecties bij mannen worden meestal veroorzaakt door seksueel overdraagbare aandoeningen.Niet-specifieke urethritis en gonorroe zijn de twee seksueel overdraagbare aandoeningen die het vaakst ontstekingen van de urinebuis en blaas veroorzaken. Medicatie Hieronder volgen de belangrijkste medicijnen die worden gebruikt om urineweginfecties te behandelen. Hoewel deze medicijnen bij de meeste apotheken zonder recept verkrijgbaar zijn, adviseren deskundigen lezers die last hebben van ongemak om zich in een ziekenhuis te laten onderzoeken. Zelfmedicatie moet worden vermeden om ernstige gevolgen van onjuiste behandeling te voorkomen.1. Amoxicilline: een breedspectrumantibioticum dat effectief is tegen de meeste grampositieve bacteriën en dat infecties van de huid, slijmvliezen, weke delen en urinewegen behandelt. 2. Norfloxacine en levofloxacine: voornamelijk gebruikt voor infecties van de middenluchtwegen en het maag-darmkanaal, met een opmerkelijke werkzaamheid tegen urineweginfecties.
3 Ceftriaxon-natrium: intraveneus toegediend voor infecties van de onderste luchtwegen, huid-/wekedel-/botinfecties, urineweginfecties, lever- en galweginfecties, intra-abdominale infecties, gonorroe, bacteriëmie en meningitis veroorzaakt door gevoelige bacteriën, waaronder Enterobacteriaceae.
4 Cefradine: Ook bekend als Cefradine. Wordt gebruikt voor infecties van de luchtwegen, urinewegen, huid en weke delen, zoals bronchitis, longontsteking, pyelonefritis, blaasontsteking, oor-, neus- en keelontstekingen, enteritis en dysenterie.
5 Ciprofloxacine: Wordt gebruikt voor urethritis en cervicitis veroorzaakt door Chlamydia en Mycoplasma.
6 Sulfonamiden: Vanwege hun krachtige bacteriostatische werking tegen de meeste Escherichia coli-stammen, hoge oplosbaarheid in urine, lage resistentieontwikkeling en betaalbaarheid, zijn ze vaak de eerste keuze bij initiële infecties. De meest gebruikte formulering is sulfamethoxazol (SMX), meestal in combinatie met het synergetische middel trimethoprim (TMP)(bekend als co-trimoxazol, SMZco). De dosering is 50 mg/(kg·d), verdeeld over twee doses. De standaardkuur duurt 1-2 weken. Om kristallisatie in de urine te voorkomen, wordt aangeraden om extra veel te drinken. Voorzichtigheid is geboden bij nierinsufficiëntie.
7 Pipemidinezuur (PPA): Zeer effectief tegen door Escherichia coli veroorzaakte urineweginfecties vanwege de hoge uitscheidingssnelheid via de urine. Geschikt voor alle soorten urineweginfecties. Dosering: 30-50 mg/(kg·d), oraal toegediend in 3-4 verdeelde doses. Minimale bijwerkingen, hoewel milde maagklachten kunnen optreden. Voorzichtigheid is geboden bij jonge kinderen.
8 Furazolidon: Breedspectrum bacteriostatische werking met een uitgesproken werkzaamheid tegen Escherichia coli en een lage gevoeligheid voor resistentieontwikkeling. Dosering: 8-10 mg/(kg·dag) oraal in drie verdeelde doses.Kan gastro-intestinale reacties veroorzaken; bij voorkeur innemen na de maaltijd. Kan worden gecombineerd met trimethoprim. Furazolidon is bijzonder geschikt voor langdurige behandeling (3-4 maanden) van refractaire infecties.
9. Ciprofloxacine: Een volledig synthetisch, breedspectrum chinolon-antibacterieel middel met een krachtige werking tegen Gram-negatieve en Gram-positieve bacteriën. Dosering: 5-10 mg/(kg·dag), oraal toegediend in 3-4 verdeelde doses. Vanwege de krachtige antibacteriële werking kan langdurig gebruik dysbiose veroorzaken; voorzichtigheid is geboden. Over het algemeen gecontra-indiceerd bij zuigelingen.
10. Ampicilline en cefalexine: beide zijn breedspectrumantibiotica met een goede bacteriostatische werking, die vaak worden gebruikt bij urineweginfecties. Hoewel kanamycine en gentamicine een sterke bacteriostatische werking hebben, vereisen hun aanzienlijke nefrotoxiciteit en bijwerkingen op het gehoor een voorzichtige toediening.
Behandelingsduur: Bij acute infecties waarbij het gekozen antibioticum effectief is tegen de veroorzakende bacteriën, is een kuur van 10 dagen bij de meeste patiënten voldoende om de infectie onder controle te krijgen. Bij patiënten zonder koorts kan een kuur van 5 dagen voldoende zijn. Na herstel wordt een regelmatige follow-up gedurende een jaar of langer aanbevolen. Aangezien de meeste recidieven het gevolg zijn van herinfectie, wordt langdurige profylaxe voor alle patiënten niet aanbevolen.
Specifieke aanbevelingen zijn als volgt: ① Bij incidentele recidieven moet elke episode acuut worden behandeld zodra deze zich voordoet; ② Bij recidiverende gevallen moet, na verdwijnen van de acute symptomen, gedurende 3 tot 6 maanden eenmaal per dag voor het slapengaan een van de volgende middelen in een verlaagde dosis (1/3 tot 1/4 van de therapeutische sterkte) worden toegediend: trimethoprim-sulfamethoxazol (SMZco), nitrofurantoïne, piperacilline of ofloxacine.Voor patiënten met meerdere terugkerende infecties of bestaande nierparenchymale schade kan de behandelingsduur worden verlengd tot 1-2 jaar. Om het ontstaan van resistente stammen te voorkomen, kan combinatietherapie of een roulerend behandelingsschema worden toegepast, waarbij elk geneesmiddel 2-3 weken wordt gebruikt voordat wordt overgeschakeld om de werkzaamheid te vergroten.