Geleneksel Çin aile yapılarının etkisiyle, anneler genellikle çocuklarıyla en çok zaman geçiren kişilerdir. Sonuç olarak, bir yetişkinin davranışlarının çoğu, çocukluk döneminde annesinin ona sağladığı bakımdan kaynaklanır. Bu da şu düşünceyi akla getirir: Her olağanüstü çocuğun arkasında olağanüstü bir anne vardır. Peki, bu tür bir mükemmelliği hangi tür anneler yetiştirir?
Çocuğu yaramazlık yaptığında öfkesini kontrol edebilen bir anne
Çocukların doğası gereği hareketli ve meraklıdırlar, her şeye karşı merakla doludurlar. Bu nedenle, sağlıklı bir çocuğun gelişimi kaçınılmaz olarak yaramazlık dönemlerini içerir. Bir çocuk yaramazlık yaptığında veya öfke nöbeti geçirdiğinde, birçok anne sabırsızlık gösterir, azarlar veya fiziksel disiplin uygular.Gerçekte, bu yaklaşım çocuğu sinirli, değişken bir birey haline getirme riskini taşır. Çocuklar, gelişim yıllarında annelerinin davranışlarını ve tavırlarını taklit ederler. Sorunları sakin bir şekilde ele alabilen ve dürtüsel patlamalara direnebilen bir çocuk yetiştirmek için, anneler çocukları yaramazlık yaptığında nazik ve hoşgörülü bir üslup kullanmaya çalışmalıdır. Bu, çocuğun hatasını fark etmesine yardımcı olur ve onu düzeltmeye yönlendirir.
Çocukları oyalanırken onları acele ettirmekten kaçınabilen anneler
Birçok anne bu duyguyu tanıyacaktır: endişeden çılgına dönmüşken, çocuğunuz ayak sürüyerek sizi sinirlendirir ve sürekli onu acele ettirirsiniz. Aslında, çocukların oyalanmayı ve gecikmeleri aşmalarına yardımcı olmak için anahtar, onları kendi hızlarına ulaşmaya teşvik etmektir.Çocuklar, beceri, öz disiplin ve zaman kavramından yoksun oldukları için yavaş hareket ederler. Bu nedenle, anneler onları aceleye getirmemelidir, çünkü bu sadece ters etki yaratır. Doğru yaklaşım, zaman bilincini geliştirmek ve inisiyatiflerini motive etmektir.
Çocukları zorluklarla karşılaştığında müdahale etme dürtüsüne direnen anneler
Kelebek ancak kozasından çıkarak uçabilir. Bir çocuğun gelişmesi için uygun denemelerden geçmesi gerekir. Yetenekli bir çocuk yetiştirmek için, onların gelişim yıllarında "zorluklara katlanmalarına" ve "başarısızlıklarla karşılaşmalarına" izin verilmelidir.Kendi başlarına zararsız olan küçük sıyrıklar ve çarpmalar, çocuğun gelişimine daha faydalıdır. Bunlar, neyin tehlike oluşturduğunu ve neyin zarar verebileceğini erken yaşta öğretir. Dahası, annenin hemen müdahale etmekten kaçınması, daha fazla bağımsızlık ve özgüven geliştirir. Çocuklara görevleri yerine getirme konusunda özerklik vermek, onlara proaktif olarak çözüm aramayı öğretir ve sorumlu, dirençli ve düşünceli bireyler yetiştirir.