Nehir kıyısında, sen önde yürüdün, o ise arkandan geldi... Su kristal berraklığındaydı, güneş ışığı üzerinde sayısız gülümseyen yüzler gibi dans ediyordu. Kıyıda çiçek açan bir şeftali ağacının altında, dönüp dedin ki, "Bak, insan yüzü ve şeftali çiçekleri birbirlerini kırmızı renkte yansıtıyor." Ah, gülümsediğinde ne kadar güzel görünüyordun, gerçekten çok güzeldin.
Tüm şiirlerin arasında en sevdiğin dizenin "İnsan yüzü ve şeftali çiçekleri birbirlerini kırmızı renkte yansıtıyor" olduğunu söylemiştin. Canım, insan yüzünün iz bırakmadan kaybolmasının ne kadar acı verici olduğunu biliyor musun?
Gitmen gerektiğini ve bir daha şeftali çiçeklerini göremeyeceğini söylemiştin.Ona hala bir cümle borçlu olduğunu söyledin. Sana o kadar çok tatlı sözler söylemişti ki, ama bir "seni seviyorum" söylememişti. Ne diyebilirdi ki? Gitmek için o kadar çok nedenin vardı ki. Binlerce "seni seviyorum" bile acıyı daha da artıracaktı...
Senin ayrılmandan beri, her gece rüyalarında seni görüyor — hala nehrin kenarında, hala şeftali çiçeklerinin altında. Hala şu dizeyi tekrarlıyorsun: "İnsan yüzü ve şeftali çiçekleri birbirlerinin kırmızılığını yansıtıyor."
Senin ayrılmandan beri, nehir kıyısı boyunca şeftali ağaçları dikti, tek umudu bir gün senin geri dönüp onların kırmızılığını yansıtman...