Na brzegu rzeki szłaś przed nim, a on podążał za tobą... Woda była krystalicznie czysta, a promienie słońca tańczyły na jej powierzchni niczym niezliczone uśmiechnięte twarze. Pod kwitnącą brzoskwinią nad brzegiem rzeki odwróciłaś się i powiedziałaś: „Spójrz, ludzkie twarze i kwiaty brzoskwini odbijają się w szkarłatnej tafli wody”. Ach, jak pięknie wyglądałaś, kiedy się uśmiechałaś – naprawdę pięknie.
Powiedziałaś, że spośród wszystkich wierszy twoim ulubionym wersem jest „Ludzka twarz i kwiaty brzoskwini odbijają się w sobie nawzajem w szkarłacie”. Moja droga, czy zdajesz sobie sprawę, jak bolesne jest to, gdy ludzka twarz znika bez śladu...?
Powiedziałaś, że musisz odejść i nigdy więcej nie będziesz miała czasu, aby zobaczyć kwiaty brzoskwini.Powiedziałaś, że on nadal jest ci winien jedno zdanie. Powiedział ci tak wiele słodkich słów, ale jedno „kocham cię” pozostało niewypowiedziane. Co mógłby powiedzieć? Miałaś tak wiele powodów, które zmusiły cię do odejścia. Nawet tysiąc wyznań miłości tylko zwiększyłoby smutek...
Od czasu twojego wyjazdu śni o tobie każdej nocy – nadal nad rzeką, nadal pod kwiatami brzoskwini. Nadal recytujesz ten wers: „Ludzkie oblicze i kwiaty brzoskwini odbijają się nawzajem w swojej czerwieni”.
Od czasu twojego wyjazdu zasadził brzoskwinie wzdłuż całego brzegu rzeki, mając nadzieję, że pewnego dnia wrócisz, aby odbić się w ich czerwieni...