Aan de oever van de rivier liep jij voorop terwijl hij achter je aan liep... Het water was kristalhelder en het zonlicht danste erop als talloze lachende gezichten. Onder een bloeiende perzikboom aan de oever draaide je je om en zei: "Kijk, het menselijk gezicht en de perzikbloesems weerspiegelen elkaar in karmozijnrood." Ah, wat zag je er mooi uit toen je glimlachte – echt prachtig.
Je zei dat van alle gedichten je favoriete regel was: "Het menselijk gezicht en de perzikbloesems weerspiegelen elkaar in karmozijnrood." Mijn liefste, besef je hoe pijnlijk het is als het menselijk gezicht spoorloos verdwijnt...?
Je zei dat je moest vertrekken en nooit meer tijd zou hebben om de perzikbloesems te zien.Je zei dat hij je nog één zin verschuldigd was. Hij had zoveel lieve woorden tegen je gezegd, maar één "Ik hou van je" bleef onuitgesproken. Wat kon hij nog zeggen? Je had zoveel redenen om gewoon weg te gaan. Zelfs duizend "Ik hou van je" zouden het verdriet alleen maar vergroten...
Sinds je vertrek droomt hij nacht na nacht van je – nog steeds aan de rivier, nog steeds onder de perzikbloesems. Je reciteert nog steeds die zin: "Het menselijk gezicht en de perzikbloesems weerspiegelen elkaars roodheid."
Sinds je vertrek heeft hij langs de hele rivieroever perzikbomen geplant, in de hoop dat je op een dag terugkeert om hun roodheid te weerspiegelen...