Wraz z postępem w medycynie estetycznej wiele osób pragnących uzyskać bardziej wyrazisty nos decyduje się na plastykę nosa. Techniki plastyki nosa są jednak bardzo zróżnicowane, a dostępnych jest wiele materiałów. Jaki jest więc najlepszy materiał do plastyki nosa? Jak pacjenci powinni dokonywać wyboru? Poniżej znajduje się krótki przegląd.
Typowe materiały stosowane w operacjach plastycznych nosa to: silikon, spieniony politetrafluoroetylen (ePTFE), chrząstka autologiczna, kwas hialuronowy i tłuszcz autologiczny.
Silikon
Jest łatwy w rzeźbieniu i modelowaniu, jest ekonomiczny i zapewnia dobry stosunek jakości do ceny. Jego wady to potencjalna przepuszczalność światła po operacji, widoczne implanty pod skórą oraz ryzyko odrzucenia przez organizm.
EPTFE (spieniony politetrafluoroetylen)
Nowatorski, zaawansowany technologicznie biomateriał, coraz częściej stosowany w medycynie do zastępowania tkanek i narządów. Nie wywołuje reakcji odrzucenia, dobrze integruje się z tkanką ludzką i może się z nią całkowicie zrosnąć. Jednak wiąże się z większym ryzykiem infekcji niż silikon, szczególnie w perspektywie długoterminowej.Wymaga jednak pobrania z organizmu, co wymaga dodatkowego nacięcia. Istnieje ryzyko deformacji, a w niezwykle rzadkich przypadkach może zostać wchłonięta przez organizm. Ze względu na swoją twardą konsystencję pacjenci muszą unikać takich czynności jak gest „świńskiego nosa” po operacji.
Kwas hialuronowy
Nie wymaga nacięcia chirurgicznego, zapewnia natychmiastowe rezultaty i nie wymaga specjalnej pielęgnacji po zabiegu ani okresu rekonwalescencji – pacjenci mogą opuścić gabinet natychmiast. Wadą jest to, że efekt nie jest trwały i utrzymuje się maksymalnie przez 6-12 miesięcy.