Momenteel kiezen veel vrouwen die hun borsten willen vergroten voor een chirurgische borstvergroting. Er bestaan verschillende technieken: autologe vettransplantatie, implantaatvergroting en injecteerbare vergroting. Ongeacht de gekozen methode zijn een grondig begrip en een goede voorbereiding voorafgaand aan de operatie essentieel. Dit omvat het evalueren van de voor- en nadelen van elke ingreep, het bepalen van de geschiktheid en het overwegen van de postoperatieve resultaten.
Materialen: Siliconengelimplantaten worden het meest gebruikt, voornamelijk vanwege hun natuurlijke gevoel en textuur die het meest lijkt op menselijk borstweefsel na vergroting. Wat betreft zorgen over kankerverwekkendheid zijn er tot op heden geen gevallen van implantaatgerelateerde kanker vastgesteld. Implantaten gevuld met zoutoplossing worden als veiliger beschouwd; zelfs als er lekkage optreedt, is de zoutoplossing niet schadelijk voor het lichaam. De textuur ervan is echter over het algemeen minder natuurlijk.
Incisie: Veelvoorkomende incisieplaatsen zijn de inframammaire plooi, binnen de tepelhof of in de oksel. In de praktijk is littekenvorming bij alle drie de benaderingen minimaal. Slechts een minderheid van de personen kan iets grotere littekens of littekenhyperplasie krijgen.Voor Chinese personen varieert de grootte doorgaans tussen 180 en 250 milliliter.
Overwegingen voor en na de operatie: Borstvergroting moet worden vermeden binnen drie dagen voor of na de menstruatie. Patiënten mogen geen ernstige hart- en vaatziekten, lever-, nier- of bloedingsstoornissen hebben. Preoperatieve bloedonderzoeken, waaronder een volledig bloedbeeld en bloedplaatjestelling, zijn vereist. Op de eerste dag na de operatie zijn aanzienlijke zwelling en ongemak gebruikelijk, die daarna geleidelijk verbeteren. Sommigen kunnen last hebben van pijn in de schouders en rug, vermoeidheid, beklemming op de borst of een gevoel van druk, maar de meesten passen zich aan en herstellen geleidelijk.