Najbardziej widocznymi objawami łagodnego przerostu prostaty (BPH) są objawy ze strony dolnych dróg moczowych, takie jak trudności w oddawaniu moczu, częste oddawanie moczu, nagląca potrzeba oddania moczu, bolesne oddawanie moczu, opóźnienie w oddawaniu moczu i słaby strumień moczu. Wynikające z tego pogorszenie jakości życia jest również głównym powodem, dla którego pacjenci szukają pomocy medycznej. Jakie są zatem możliwości leczenia łagodnego przerostu prostaty?
I. Obserwacja wyczekująca
Obserwacja wyczekująca stanowi niefarmakologiczne, niechirurgiczne podejście do leczenia. Obejmuje ona edukację pacjenta, wskazówki dotyczące stylu życia oraz regularne wizyty kontrolne. Biorąc pod uwagę, że BPH stanowi postępującą, łagodną proliferację histologiczną tkanki prostaty, trudno jest przewidzieć jej przebieg. Długoterminowa obserwacja wskazuje, że tylko u niewielkiej liczby pacjentów z BPH mogą wystąpić powikłania, takie jak zatrzymanie moczu, niewydolność nerek lub kamienie pęcherza moczowego.Dlatego też baczna obserwacja może być odpowiednim podejściem dla większości pacjentów z BPH, szczególnie gdy objawy ze strony dolnych dróg moczowych nie mają jeszcze znaczącego wpływu na jakość ich życia.
II. Leczenie farmakologiczne
Krótkoterminowym celem leczenia farmakologicznego BPH jest złagodzenie objawów ze strony dolnych dróg moczowych, natomiast długoterminowym celem jest opóźnienie postępu klinicznego i zapobieganie powikłaniom. Ostatecznie nadrzędnym celem leczenia farmakologicznego jest utrzymanie wysokiej jakości życia pacjentów przy jednoczesnym zminimalizowaniu skutków ubocznych leczenia.
III. Leczenie chirurgiczne
Ponieważ BPH jest chorobą postępującą, u pacjentów z ciężkimi objawami może ostatecznie konieczna być interwencja chirurgiczna. Leczenie chirurgiczne jest wskazane u osób z ciężkim BPH lub u których objawy ze strony dolnych dróg moczowych znacząco pogarszają jakość życia, szczególnie w przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne okazuje się nieskuteczne lub jest odrzucane.