Niepewność – tak właśnie czuje się wielu uczniów i rodziców, gdy rozmawiają o podaniach na studia. Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę wybór spośród ponad 1400 uczelni, podczas gdy sekcja dotycząca studiów w formularzu zgłoszeniowym oferuje zaledwie kilka opcji. Przypomina to oglądanie telewizji: gdyby dostępny był tylko kanał CCTV-1, nie byłoby dylematu, ale w obliczu setek kanałów pilot staje się nieodłącznym towarzyszem.
Radzę kandydatom i rodzicom, aby zdystansowali się od tej złożoności i wyjaśnili, skąd naprawdę bierze się ta niezdecydowanie. Uważam, że czynniki psychologiczne wpływające na wahania przy wyborze preferencji uniwersyteckich sprowadzają się do pięciu głównych rodzajów:
Po pierwsze, różnice w preferencjach regionalnych: przy wyborze preferencji uniwersyteckich kandydaci i rodzice zazwyczaj priorytetowo traktują „miejsce studiów” – zasadniczo wybierając lokalizację.Z danych dotyczących przyjęć na uniwersytety w Jiangsu wynika, że od lat większość kandydatów zdecydowanie preferuje duże miasta, stolice prowincji i regiony nadmorskie. Z kolei odległe prowincje, „trzy regiony północne” (północno-wschodni, północny i północno-zachodni) oraz równiny centralne przyciągają znacznie mniej kandydatów. Ta dysproporcja w preferencjach regionalnych często prowadzi do sytuacji, w której niektóre obszary mają uniwersytety z nadmierną liczbą kandydatów i utrzymującymi się wysokimi progami przyjęć, podczas gdy instytucje w innych regionach borykają się z niskim wskaźnikiem rekrutacji, a nawet niewystarczającą liczbą kandydatów.Po drugie, preferencje dotyczące uczelni są bardzo zróżnicowane: wybierając spośród ponad 1400 uczelni rekrutujących, kandydaci i ich rodzice wykazują wyraźne różnice w postrzeganiu prestiżu. Nieustannie rozważają „jakość uczelni”, ale mają trudności z precyzyjnym określeniem, co stanowi o „jakości”.Niektórzy kandydaci i rodzice preferują wyłącznie państwowe uniwersytety 985 i 211, nie wykazując zainteresowania zwykłymi instytucjami, podczas gdy inni „zdecydowanie odrzucają prywatne uczelnie”; osoby spełniające wymagania punktowe dla uczelni zawodowych mogą preferować opcje publiczne zamiast prywatnych, ale kandydaci osiągający progi drugiego stopnia studiów licencjackich mogą skupiać się na konkretnych lokalnych instytucjach zawodowych; niektórzy cenią chińsko-zagraniczne uczelnie partnerskie, podczas gdy inni całkowicie je odrzucają.
Po trzecie, różnice w postrzeganiu programów: poza preferencjami dotyczącymi instytucji istnieje rozbieżność w postrzeganiu programów. Kandydaci i rodzice często pytają o to, „co stanowi dobry program”, często utożsamiając programy z konkretnymi zawodami lub karierami. Pod wpływem presji społecznej i dyskursu publicznego wielu skłania się ku tak zwanym „popularnym programom”, unikając tych uważanych za „niepopularne”.Chociaż takie różnice w postrzeganiu programów mogą wynikać z racjonalnych rozważań, wielu kandydatów i ich rodziny wykazują niejasne zasady, mentalność stadną i błędne pozycjonowanie przy wyborze programów.
Po czwarte, różnice w postrzeganiu poziomu instytucji: Wielu kandydatów i rodziców postrzega wyraźne różnice między instytucjami szkolnictwa wyższego. Poza ustalonymi rozróżnieniami między uniwersytetami elitarnymi a nieelitarnymi oraz uczelniami licencjackimi a zawodowymi, traktują oni grupy przyjętych studentów jako wskaźniki „poziomu” lub „kalibru” instytucji, wykorzystując to jako jedyne kryterium rankingu uniwersytetów.Niektórzy twierdzą, że „uczelnie pierwszego poziomu są z natury lepsze od uczelni drugiego poziomu”, stąd ich „wyłączna preferencja dla uczelni pierwszego poziomu”; inni natomiast uważają uczelnie trzeciego poziomu za gorsze od uczelni zawodowych. Po piąte, różnice w postrzeganiu zatrudnienia: przyszłe perspektywy zatrudnienia mają znaczący wpływ na wybory kandydatów, co oznacza, że różne poglądy na temat lokalizacji, uczelni, kierunku studiów i poziomu nieuchronnie przejawiają się w różnicach w postrzeganiu zatrudnienia.Studenci niezmiennie poszukują kierunków studiów z obiecującymi perspektywami zatrudnienia, szybko rezygnując z dziedzin uznanych za „długoterminowe” po usłyszeniu takich etykiet. Jednak gdy oczekiwania dotyczące zatrudnienia kolidują z innymi krytycznymi czynnikami (takimi jak niszowe kierunki studiów o wysokim popycie na rynku pracy w instytucjach położonych w odległych regionach), nadal skłaniają się oni ku idealnym lokalizacjom i uczelniom.
Rozpoznając te krytyczne punkty, kandydaci i rodzice powinni przynajmniej dokładnie zidentyfikować, gdzie utknęli w bagnie. Następnie, stawiając czoła trudnościom, muszą zdecydowanie się z nich wyrwać i kierując się racjonalnymi i rozsądnymi wartościami, dokonać jasnych i jednoznacznych wyborów przy składaniu podań na studia.