W przypadku medycznie nazywanego wymuszonym zatrzymaniem moczu, zastosowanie ma tu popularne powiedzenie „cicha woda brzegi rwie”. Regularne oddawanie moczu nie tylko usuwa produkty przemiany materii, ale także samooczyszcza układ moczowy.Długotrwałe zatrzymanie moczu powoduje gromadzenie się moczu w pęcherzu. Mocz ten, zawierający bakterie i substancje toksyczne, nie jest szybko wydalany. Jednocześnie pęcherz rozszerza się pod ciśnieniem, uciskając naczynia krwionośne i powodując niedokrwienie błony śluzowej pęcherza, co zmniejsza jego odporność. W rezultacie bakterie wykorzystują tę słabość do intensywnego namnażania się, co może prowadzić do takich schorzeń, jak zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, dysuria, krwiomocz lub moczenie nocne.
Wstrzymywanie moczu powoduje również napięcie fizyczne i psychiczne, podwyższając ciśnienie krwi u pacjentów z nadciśnieniem i wywołując arytmię, a nawet dusznicę bolesną u osób z chorobą wieńcową serca. W przypadku osób starszych z istniejącymi schorzeniami sercowo-naczyniowymi jest to równoznaczne z dolewania oliwy do ognia. Powiększenie prostaty, powszechna dolegliwość wśród osób starszych, staje się szczególnie uciążliwe, gdy przedłużające się zatrzymanie moczu dodatkowo obciąża już powiększoną prostatę.
Międzynarodowe badania wskazują na silną korelację między częstotliwością oddawania moczu a występowaniem raka pęcherza moczowego. Zmniejszone oddawanie moczu zwiększa ryzyko raka pęcherza, ponieważ zatrzymywanie moczu przedłuża ekspozycję na czynniki rakotwórcze w pęcherzu. Badania sugerują, że nawykowe zatrzymywanie moczu zwiększa ryzyko raka pęcherza 3-5 razy w porównaniu z ogółem populacji.