Medisch gezien wordt dit 'geforceerde urineretentie' genoemd, en het gezegde 'stille wateren hebben diepe gronden' is hier van toepassing. Regelmatig plassen voert niet alleen metabolisch afval af, maar reinigt ook het urinewegstelsel.Langdurige urineretentie zorgt ervoor dat urine zich ophoopt in de blaas. Deze urine, die bacteriën en giftige stoffen bevat, wordt niet onmiddellijk uitgescheiden. Tegelijkertijd zet de blaas uit onder druk, waardoor de bloedvaten worden samengedrukt en ischemie in het blaasslijmvlies ontstaat, waardoor de weerstand ervan afneemt. Als gevolg daarvan maken bacteriën gebruik van deze kwetsbaarheid om zich op grote schaal te verspreiden, wat kan leiden tot aandoeningen zoals cystitis, urethritis, dysurie, hematurie of enuresis.
Het ophouden van urine veroorzaakt ook fysiologische en psychologische spanning, waardoor de bloeddruk bij hypertensieve patiënten stijgt en aritmie of zelfs angina pectoris wordt veroorzaakt bij mensen met coronaire hartziekten. Voor ouderen met reeds bestaande cardiovasculaire aandoeningen is dit als olie op het vuur gooien. Prostaatvergroting komt veel voor bij ouderen; langdurige urineretentie verergert het ongemak voor mensen die al aan deze aandoening lijden.
Internationaal onderzoek wijst op een sterk verband tussen urinefrequentie en het voorkomen van blaaskanker. Minder vaak plassen verhoogt het risico op blaaskanker, omdat urineverlies de blootstelling aan kankerverwekkende stoffen in de blaas verlengt. Studies suggereren dat gewoontegetrouw urineverlies het risico op blaaskanker met een factor 3 tot 5 verhoogt in vergelijking met de algemene bevolking.