„Jeśli oczekujesz, że za każdym razem wygrasz, będziesz tylko rozczarowany. Jeśli będziesz postępować ostrożnie i robić to, co należy, osiągniesz nieoczekiwane pozytywne wyniki” – zauważył Nat, najbardziej znany brytyjski trener koni, który preferuje pesymistyczne podejście. Badanie opublikowane przez The Wall Street Journal pokrywa się z punktem widzenia Nata, ponieważ psychologowie odkryli, że utrzymywanie pewnego stopnia pesymizmu w miejscu pracy przynosi znaczące korzyści.
Wśród nas jest wiele osób, które w różnym stopniu są pesymistami. Jedną z takich osób jest Xiao Yin. Szczególnie nie lubi, gdy w obliczu zbliżającego się kryzysu przełożeni przyjmują postawę „pozostaję niewzruszony”. „Bez względu na okoliczności, nigdy nie patrzę na sytuację przez pryzmat nadmiernego optymizmu. Zawsze przewiduję potencjalne problemy, które mogą pojawić się na pewnych etapach, lub możliwość nieosiągnięcia celów”.„ Koledzy nazywają go prywatnie „pesymistą”.
W rzeczywistości tak zwani pesymiści nie są tak negatywnie nastawieni, jak się powszechnie uważa. Pesymistyczne podejście może okazać się bardziej elastyczne niż optymizm. Badania psychologiczne wskazują, że podczas przewidywania prawdopodobieństwa sukcesu w eksperymentach przypominających hazard, prognozy pesymistów okazują się znacznie dokładniejsze niż prognozy optymistów. W rezultacie pesymiści są bardziej skłonni do podejmowania trafnych decyzji.
Pesymizm okazuje się adaptacyjny, ponieważ osoby, które go wyznają, są bardziej wrażliwe na presję i kryzysy, często przygotowując się na najgorsze. Zarówno w środowisku naturalnym, jak i społecznym, gdzie rządzi zasada przetrwania najsilniejszych, poczucie kryzysu stanowi psychologiczną podstawę, na której ludzie i inne zwierzęta opierają swoje przetrwanie. Pomaga ono jednostkom zmobilizować energię fizyczną i psychiczną, aby osiągnąć wyższą wydajność.
Jednocześnie pesymiści przewidują niepowodzenia i są lepiej przygotowani do proaktywnego reagowania.Natomiast ślepo optymistyczni ludzie mają tendencję do spoczynku na laurach przed nadejściem kryzysu; kiedy pojawiają się przeciwności losu, pozostają jak ptak w zimnie, tylko lamentując: „Mróz mnie zabija, jutro zbuduję gniazdo”. Kiedy kryzys mija, takie osoby mają trudności z wyciągnięciem wniosków z doświadczeń. Z kolei pesymiści często zachowują głębsze wspomnienia przeszłych trudności, co sprawia, że są bardziej skłonni do rozwoju dzięki niepowodzeniom.
Pesymizm należy jednak łagodzić. Osoby nadmiernie pesymistyczne postrzegają przyszłość jako niebezpieczną, jednokierunkową ścieżkę, a ich osąd przechyla się w drugą skrajność – ślepotę. Uważają, że wszelkie działania są daremne, co może prowadzić do biernej rezygnacji. Ponadto długotrwały pesymizm pochłania ogromne ilości energii. Osoby, które w miejscu pracy są nieustannie spięte, powinny znaleźć sobie miejsce, w którym mogą się całkowicie zrelaksować poza pracą.