Voor koppels die graag ouders willen worden, betekent een ongewilde miskraam na de conceptie een groot persoonlijk verdriet. Medisch gezien wordt dit een spontane abortus genoemd. Om dit te voorkomen, moeten de onderliggende oorzaken worden geïdentificeerd. De redenen voor een miskraam zijn echter zeer complex. In het verleden werden factoren zoals chromosomale afwijkingen bij het embryo, anatomische afwijkingen bij de vrouw, endocriene stoornissen en infecties in verband gebracht met miskramen.Deze factoren zijn echter slechts verantwoordelijk voor 60% van de spontane abortussen, waardoor 40% onverklaard blijft. De moderne geneeskunde schrijft nu meer dan 80% van de onverklaarbare miskramen toe aan immuungerelateerde factoren. Immuundisfunctie is een belangrijke factor die bijdraagt aan spontane abortus. Bij het bespreken van immuungemedieerde miskramen moet de centrale speler worden geïntroduceerd: de blokkerende factor.Blokkerende factoren: de prenatale beschermende paraplu Blokkerende factoren, ook wel antifosfolipide-antilichamen (APLA) genoemd, worden beschouwd als de essentiële beschermende paraplu voor het behoud van de zwangerschap. Waarom is dat zo? Ze zijn afkomstig van de moeder en hebben twee essentiële functies.Ten eerste bindt het zich aan cytotoxische lymfocyten in de moeder, waardoor hun cytotoxische effecten worden geblokkeerd en schade aan de foetus wordt voorkomen. Ten tweede bindt het zich aan antigenen op het embryo, waardoor immuunherkenning en immuunreacties tussen moeder en foetus worden geblokkeerd. Bovendien beschermen en stimuleren blokkerende factoren de groei en differentiatie van placentacellen. Zonder voldoende blokkerende factoren is het immuunsysteem geneigd het embryo aan te vallen, wat uiteindelijk leidt tot spontane abortus.Waarom missen sommige mensen deze beschermende 'paraplu'? Bij normale zwangerschappen stimuleert het vaderlijke HLA (Human Leukocyte Antigen) dat door de foetus wordt gedragen het immuunsysteem van de moeder om de blokkerende factor te produceren. Als er afwijkingen optreden in het HLA-gen of de producten daarvan, waardoor de moeder de vaderlijke antigenen niet herkent, kan de beschermende reactie niet worden geïnitieerd, wat resulteert in een spontane abortus.Controleren op de aanwezigheid van de 'beschermende paraplu' Gezien het cruciale belang van dit beschermende mechanisme, hoe kan de aanwezigheid ervan worden vastgesteld? De meest gebruikte methode voor het opsporen van blokkerende factoren is de micro-antihype lymfocytotoxiciteitstest. Een negatief resultaat duidt op een tekort aan blokkerende factoren in het serum van de vrouw.Daarnaast kan een unidirectionele lymfocytkweek en de remmingstest daarvan worden gebruikt, waarbij de relatieve lymfocytstimulatie en de relatieve remmingspercentages worden gemeten. Een afname van het stimulatiepercentage en een toename van het relatieve remmingspercentage na immunisatie duiden op de aanwezigheid van een blokkerend effect. Huidtesten voor vertraagde overgevoeligheid kunnen ook de beschermende werking van de blokkerende factor voorspellen. Dit komt omdat inoculatie van lymfocyten in de huid een vertraagde overgevoeligheidsreactie kan veroorzaken; als een dergelijke reactie uitblijft, duidt dit op een onvoldoende aantal lymfocyten of een lage cellulaire activiteit.Dit beschermende schild creëren Wanneer een vrouw een spontane abortus krijgt, moet u daarom, temidden van het verdriet, niet vergeten te onderzoeken of dit beschermende schild van blokkerende factoren intact is gebleven. Als dat niet het geval is, moeten er maatregelen worden genomen om dit beschermende schild voor de zwangerschap te creëren.De standaardbehandeling voor een tekort aan blokkerende factoren bestaat uit intradermale injecties met lymfocyten van de echtgenoot. Hiervoor wordt bloed afgenomen bij de echtgenoot, worden zijn lymfocyten geïsoleerd en verwerkt, en worden ze vervolgens in verdeelde doses subcutaan toegediend aan de echtgenote. De behandeling moet vóór de conceptie worden gestart. De injecties worden om de 2-4 weken toegediend, waarbij vier injecties één kuur vormen. Na de eerste kuur wordt getest of er blokkerende factoren zijn aangemaakt.Als die aanwezig zijn, kan de zwangerschap doorgaan. Na de conceptie worden gedurende twee weken wekelijks injecties toegediend om de werkzaamheid te consolideren. Als die afwezig zijn, wordt een tweede kuur gestart met injecties om de 2-4 weken gedurende vier sessies, waarbij een zwangerschap wordt nagestreefd zodra er blokkerende factoren zijn gegenereerd. Voorafgaand aan de behandeling is routinematig bloedonderzoek van de man essentieel om via bloed overdraagbare pathogenen uit te sluiten, waaronder hepatitis B- en C-virussen, Treponema pallidum (syfilis) en het humaan immunodeficiëntievirus (hiv).Als het bloed van de echtgenoot niet aan de vereisten voldoet, kan aan zijn broers en zussen worden gevraagd om bloed te doneren voor de behandeling. Alleen door ervoor te zorgen dat deze 'beschermende paraplu' van blokkerende factoren tijdens de zwangerschap aanwezig is, kan de zwangerschap worden voortgezet en kan de vreugdevolle droom van het ouderschap werkelijkheid worden.