Moeten leraren leerlingen disciplineren? Hoe kan straf effectief zijn zonder schade aan te richten? Tijdens het seminar over onderwijsdiscipline in basisscholen en middelbare scholen in de provincie Henan gisterenmorgen waren de aanwezige deskundigen het er unaniem over eens dat onderwijs zonder discipline onvolledig is.
Naarmate "op lof gebaseerd onderwijs" aan belang won als uiting van holistisch onderwijs, verdween "disciplinair onderwijs" geleidelijk uit het publieke debat, tot het punt waarop alleen al het noemen van straf alarm sloeg.Geconfronteerd met onhandelbare leerlingen klagen veel leraren dat "lesgeven steeds moeilijker wordt". Deze passieve houding schaadt uiteindelijk de belangen van de meeste leerlingen, ook die van de onruststokers.
Discipline houdt niet alleen in dat wangedrag wordt bestraft, maar ook dat kinderen worden geholpen om schadelijke gewoonten te overwinnen. In zekere zin heeft onderwijs inherent disciplinaire implicaties.Een van de fundamentele functies van onderwijs is het bevorderen van de sociale ontwikkeling van leerlingen. Dit houdt niet alleen in dat kennis wordt overgedragen, maar ook dat het gedrag van leerlingen wordt gestuurd volgens maatschappelijke normen. Om de autoriteit van wetten en sociale conventies te handhaven, is straf alomtegenwoordig in de moderne samenleving. Als kinderen niet vroeg leren verantwoordelijkheid te nemen voor hun fouten, hoe kunnen ze zich dan aanpassen aan de onvermijdelijk punitieve samenleving die ze later zullen tegenkomen?Om deze reden merkte de beroemde Sovjetpedagoog Makarenko op: "Het ontbreken van straffen op school laat bepaalde leerlingen onvermijdelijk zonder bescherming. Waar straf noodzakelijk is, is dat niet alleen een recht, maar ook een plicht."
Degenen die disciplinaire opvoeding in twijfel trekken, verwarren duidelijk de begrippen discipline en lijfstraffen. Deze misvatting is wijdverbreid in de samenleving, zelfs onder sommige opvoeders.Deze conceptuele verwarring leidt rechtstreeks tot twee uitersten in het schoolonderwijs: ofwel discipline beschouwen als lijfstraffen en daarmee kinderen verwaarlozen, ofwel lijfstraffen gelijkstellen aan discipline en hun toevlucht nemen tot fysiek geweld. Beide benaderingen schaden kinderen onvermijdelijk. Het fundamentele verschil ligt in het doel: discipline is bedoeld om kinderen te helpen hun fouten te erkennen en verantwoordelijkheid voor hun daden te ontwikkelen, terwijl lijfstraffen slechts dienen als uitlaatklep voor de persoonlijke emoties van de opvoeder.Deze tegengestelde houdingen leiden tot diametraal tegenovergestelde benaderingen: discipline is een afgemeten sanctie die het fysieke of mentale welzijn niet in gevaar brengt, terwijl lijfstraffen een roekeloze en kwaadwillige aanval op het lichaam vormen. De intense verwarring tussen beide benadrukt alleen maar de noodzaak voor onderwijsautoriteiten om de grenzen tussen disciplinaire maatregelen en lijfstraffen te verduidelijken.
Of het nu gaat om "op lof gebaseerd onderwijs" of "disciplinair onderwijs", lesgeven blijft een "kunst van liefde". De wetenschappelijke validiteit van elke onderwijsmethode moet dus in de eerste plaats worden beoordeeld op basis van de vraag of deze methode voorrang geeft aan het voldoen aan de behoeften van kinderen en het stimuleren van hun ontwikkeling. Er is weinig reden voor overmatige gevoeligheid ten aanzien van termen als "discipline".In werkelijkheid kan schoolonderwijs alleen als compleet worden beschouwd als 'disciplinair onderwijs' wordt geïntegreerd met 'waarderinggericht onderwijs': zonder straf kan waardering niet echt worden gevoeld; zonder waardering kan straf niet echt worden begrepen. De twee vullen elkaar aan, maar kunnen beide contraproductief zijn als ze tot het uiterste worden doorgevoerd.