Göçmen işçilerin çocuklarının ebeveynleri, çocuklarının duygusal refahını ihmal ederken maddi destek sağlamaya eğilimlidirler," dedi Zhou Xiaoxi. Uzun çalışma saatleri ve zorlu işler nedeniyle, çoğu göçmen işçi eve yorgun argın döner ve çocuklarıyla ilgilenemeyecek, anlamlı bir iletişim kuramayacak durumdadır. Bu durum genellikle çocuklarda olumsuz duygulara yol açar. "Bir tür yardım alabilseydiniz, ne isterdiniz?" Zhou Xiaoxi öğrenciler arasında dolaşarak bu soruyu sordu.
"Annemin kucaklaması!" dedi yanakları kıpkırmızı olan bir kız.
"Annemle babamın kavga etmemesini isterdim. Ailemizin mutlu bir şekilde birlikte yaşamasını isterdim!" dedi uzun boylu, ince kız Xiao Ying, sözlerini bitirirken gözleri doldu.
Mayıs ortasında,"Hongyun Kütüphanesi · Göçmen İşçilerin Çocuklarına Bakım Gönüllü Hizmet Girişimi" Sincan'a geldi. Sincan Üretim ve İnşaat Kolordusu Yedinci Bölümü Kuytun Nehri Havzası Yönetim Ofisi Ortaokulu'nda (öğrencilerin %70'inden fazlası göçmen işçilerin çocuklarıdır) ve Urumçi 79 Numaralı Ortaokulu'nda, Sincan Gençlik Birliği Okulu'ndan Doçent Zhou Xiaoxi ve Sincan çocuk koruma uzmanı, 400'den fazla göçmen işçinin çocuğuyla "Kalpten Özgürce Konuşmak" başlıklı diyalog oturumları düzenledi.
Geçim sıkıntısı çeken ebeveynler, çocuklarıyla iletişim kurmayı genellikle tek yönlü bir süreç olarak görürler.
On üç yaşındaki Kong Lei, 5. sınıfa Kuitun Nehri Havzası Yönetim Ofisi Ortaokulu'na transfer oldu. Okulda, sınıf etkinliklerine aktif olarak katılan ve zaman zaman öğretmenlerine içini açan "güneş gibi parlak bir çocuk"tu.Ancak evde bambaşka birine dönüşüyor: ebeveynlerinden ısrarla para istiyor, reddedildiğinde öfke nöbetleri geçiriyor ve sonunda hırsızlık suçundan çocuk mahkemesine çıkıyor.
"Kong Lei, memleketinde dedesi ve ninesiyle büyüdü. En büyük isteği, şehirde yaşayan ebeveynleriyle yeniden bir araya gelmekti. Ancak bir noktada, ebeveynleriyle arasına soğuk bir duvar örüldü."Sınıf öğretmeni Xu Leilei şöyle diyor: "Okul eğitimi ile aile eğitimi arasındaki ciddi uyumsuzluk, günümüzde göçmen çocukların karşılaştığı en acil sorundur. Birçok ebeveyn duygularını ifade etme becerisinden yoksundur ve çocuklarına asla 'seni seviyorum' demez, bu da birçok çocuğu ebeveynlerinin sevgisinden mahrum bırakır."
Bu dinamikler, Zhou Xiaoxi'nin çocuklarla yaptığı diyalog oturumlarında ve doğaçlama rol oyunlarında ortaya çıktı.
Bu sahnelerden birinde, sınavda başarısız olan bir çocuk eve dönüyordu."Nasıl yine başarısız olabildin?" "Baba" öfkeyle yaklaşarak bağırdı: "Neden memleketimizi terk edip şehirde çalışmaya başladığımızı biliyor musun? Kimin için?" "Anne" araya girerek yalvardı: "Çocuğu dövmeyi bırak."
"Ebeveynler" çocuğun notları konusunda şiddetli bir tartışmaya girdi.
"Çocuk" ise çekingen ve kızgın bir şekilde "Tartışmayı kesin!" diye bağırdı.
Çocukların canlı bir şekilde canlandırdığı ifadeler, acı gerçeği ortaya koyuyordu: Birçok aile, sürekli kavga ve hoşnutsuzluk içinde günlerini geçiriyor.
Zhou Xiaoxi, "Göçmen işçiler genellikle kaderlerini değiştirmek için umutlarını gelecek nesillere bağlarlar, çocuklarının eğitimine büyük önem verirler ve çocuklarının 'okula erişim'den 'iyi okullara gitme'ye geçmelerini sağlamak için ellerinden gelen her şeyi yaparlar" diye açıkladı. Ebeveynler, çocuklarına daha iyi öğrenim koşulları sağlamak için her gün şafaktan gün batımına kadar çalışırlar, ancak çoğu zaman çocuklarıyla iletişim kurmayı ihmal ederler, bu da anlayış ve güven eksikliğine yol açar.Sorunlar ortaya çıktığında, ebeveynler çocuklarını "eğitmek" için basit ve sert yöntemlere başvururlar. Ayrıca, göçmen çocukların şehirler arasında sık sık taşınmaları, sürekli hareket halinde olmaları ve göç etmeleri, onların gelişim yıllarında güvenlik ve aidiyet duygusundan yoksun kalmalarına neden olur. Bu da, özellikle isyankarlıklarının doruk noktasına ulaştıkları ergenlik döneminde, özgüvenlerini geliştirmelerini ve kısıtlamalara direnmelerini zorlaştırır ve ebeveynlerle çocuklar arasındaki çatışmaların tırmanmasına neden olur.
Etkinlikte, göçmen çocukların çoğu, aşırı katı, anlayışsız ve onlara güvenmeyen ebeveynlerine bazı konuları anlatamadıklarını ifade etti.
Urumçi 79 Numaralı Ortaokulu Müdürü Wang Shenglin de bu sorunu gözlemlemiştir. Wang, "Göçmen işçilerin ebeveynleri geçimlerini sağlamakla meşgul oldukları için çocuklarına bakmak veya onlarla ilgilenmek için çok az zaman ayırabiliyorlar. Alternatif olarak, etkileşim yöntemleri uygun olmayabilir ve bu da ebeveyn ile çocuk arasında bir 'iletişim boşluğu'na yol açabilir" demiştir.
Çocuklar da ebeveynlerini övmeyi öğrenmelidir
Diyalog oturumu sırasında, Xiao Hu adlı bir çocuk herkesin önünde bir şarkı söylemesi istenmiştir.
Tereddüt etmeden, Xu Wei'nin "Mavi Lotus" şarkısının melodisi dudaklarından döküldü: "Özgürlük özlemimin önünde hiçbir şey duramaz..."
"Bu şarkı benim duygularımı ifade ediyor!" diye açıkladı Xiao Hu. Eve geç döndüğünde ebeveynlerinin eleştirilerine maruz kalıyor, genellikle oyun oynayacak zamanı olmuyor ve özgürlüğü derinden arzuluyor.
Xiao Hu gibi birçok çocuk, ebeveynlerinin anlayışını arzuluyor. Ancak endişelerini veya düşüncelerini paylaşmak istediklerinde, ebeveynleri iş baskısı nedeniyle genellikle yoklar veya ilgisiz davranıyorlar.Zhou Xiaoxi, çoğu göçmen işçinin uzun saatler ve yorucu işlere katlandığını, eve tamamen bitkin bir şekilde döndüğünü açıkladı. Çocuklarıyla ilgilenmek için bile enerjileri kalmazken, anlamlı bir sohbet kurmak ise hiç mümkün değildir, bu da çocuklarda kolayca olumsuz duyguların oluşmasına neden olur. Özdenetimden veya bir sırdaşından yoksun olan çocuklar, çeşitli davranış sorunları geliştirebilirler. Bu tür durumlarla karşılaştıklarında, ebeveynler genellikle şöyle karşılık verir: "Kimin için bu kadar çok çalışıyoruz?Üniversite masraflarını karşılayabilmek için değil mi? Neden bu kadar hayal kırıklığı yaratıyorsun?" Ancak çocuklar genellikle bu sözlere kulak asmazlar. Zhou Xiaoxi, "Ancak, çocuklar olarak bizler de ebeveynlerimizin çabalarını anlayıp takdir ederken, içimizdeki düşünceleri onlarla paylaşmaya çalışmalıyız" diyor. Çocuklar, ebeveynlerinin kendilerini anlamadığından sürekli şikayet etmemeli, bunun yerine açılmaya ve iletişim kurmaya çalışmalıdır.Ebeveynlerin konuşkan olmalarından dolayı onlara kızmayın; hem çocuklar hem de ebeveynler olumlu bir aile ortamı yaratmak için sorumluluk paylaşır.
Örneğin, ebeveynlerin kavga etmelerine tanık olup nasıl müdahale edeceğini bilemeyen, bunun yerine kapıları çarpıp gürültü yaparak dikkat çekmeye çalışan çocuklar, ebeveynlerinin kendilerini olgunlaşmamış hissetmelerine neden olur. Böyle durumlarda çocuk şöyle demelidir: "Anne, baba, siz kavga ettiğinizde çok korkuyorum. Keşke ailemiz birlikte mutlu olabilse."
"Ebeveynler her gün inanılmaz derecede çok çalışıyorlar, bu yüzden bazen kötü bir ruh hali içinde olmaları anlaşılabilir bir durumdur. Çocuklar ebeveynlerini anlamalı ve onlara karşı düşünceli olmalı, onlarla sohbet etmek için inisiyatif almalıdır," dedi Zhou Xiaoxi. Çocukların ebeveynlerini destekleyebilecekleri birçok yol vardır, örneğin "Bu yemek çok lezzetli!" diyerek onlara iltifat etmek, işten döndüklerinde "Bugün çok çalıştın" demek veya ebeveynlerinin yardıma ihtiyacı olduğunda "Nasıl yardımcı olabilirim?" diye sormak gibi.
"Sevgi yüksek sesle dile getirilmelidir!" diye vurguladı Zhou Xiaoxi.